«اگر در کشور ما حجاب اجباری نبود چه اتفاقی می‌افتاد؟»

جواب از خانم علاسوند، کارشناس برنامة «ریحانه» شبکة ر ادیویی معارف:

بعضی‌ها معتقد‌اند در بعضی کشورها که هیچ قانونی دربارة حجاب خانم‌ها وجود ندارد خانم‌های مسلمان حجاب خود را رعایت می‌کنند و عده‌ای هم که معتقد نیستند حتی می‌توانند کاملا برهنه ظاهر می‌شوند، و یک جریان آزادی وجود دارد.

 

برای مشاهدة کامل متن بر روی گزینة ادامة مطلب کلیک کنید!

من می‌خواهم عرض بکنم که اتفاقا در جامعة ما هم قضیه به همین گونه است؛ یعنی صرف نظر از نگاه دینی به حجاب، شما وقتی آن میزانی که دین برای حجاب معین کرده را بر دارید دیگر هیچ میزانی برای پوشش نخواهید داشت. واگر هم میزانی تعیین بشود و هر گونه پوششی گه پیشنهاد بشود مبتلا به همان مشکل اول (یعنی محدودیت در پوشش) خواهد بود، چون جامعة معتقد به  دیدگاه آزادی می‌خواهد کاملا آزاد باشد و هیچ گونه حدی را بر نمی‌تابد، حالا با این اوصاف آیا مردم ما می‌پذیرند که عده‌ای کاملا برهنه یا با حداقل حجاب در جامعه ظاهر بشوند؟

 

شما حتی در کشورهای غربی که فرهنگ برهنگی وجود دارد، کسانی که برهنگی کامل را هم اختیار می‌کنند، محدود می‌شوند که در همان محدودة مربوط به خودشان رفت و آمد بکنند، چون انسان‌ها به‌خاطر فطرت‌شان به این راحتی با این قضیه کنار نیامده‌اند. ما آمار داریم که در کشورهای توسعه یافته، زمستان که می رسد آمار خشونت و تجاوز به زن‌ها به شدت کاهش پیدا می‌کند. چون هم از رنگ‌های تیره استفاده می‌کنند برای جذب نور خورشید و هم لباس‌های پوشیده تری استفاده می‌کنند. (مثل روسری یا شال، چکمه، شلوار و پالتوی بلند) و از طرفی کم‌تر از خانه بیرون می‌آیند به‌خاطر سرما.

 

لذا اگر ما یک حدی از حجاب را قانونی بکنیم، طبیعتا افراد سعی می‌کنند به قانون عمل کنند و البته اگر کار فرهنگی هم صورت بگیرد این کار را با تمایل انجام خواهند داد.

 

این‌که در جامعة ما بین دختران، آن جدیت را در حفظ پوشش نسبت به دخترانی که در کشورهایی که حجاب آن‌جا ممنوع است نمی‌بینیم؛ عوامل مختلفی دارد.این‌که ما به موازات قانونی کردن حجاب، نیامدیم با کار فرهنگی در خانواده و جامعه و یا در سیستم آموزش و پروش و آموزش عالی‌مان، آن را تبدیل به یک هنجار بکنیم و همة کار فرهنگی ما محدود شدن به بیان چند تا احکام فقهی، از طرفی شرایط بیرونی هم به سمت بد حجابی و بی حجابی است، حتی رسانه‌های داخلی مثل سینما و صدا و سیما، نه تنها حجاب را ترویج نمی‌کنند بلکه به نوعی به آن دامن زده‌اند.

 

 علاوه بر تمام این‌ها، نماد سیاسی و مبارزاتی حجاب هم معرفی نمی‌شود. چون وقتی حجاب وارد چنین جریانی بشود، انسان‌ها از باب علاقة به اعتقادات و وطن خودشان، یک تمامیتی می‌خواهند که برای این تمامیت خود مبارزه می‌کنند، امروز این تمامیت نیست. چون گرایش‌های سیاسیِ خیلی از جوان‌ها تضعیف شده، شما الان را با اوایل انقلاب در نظر بگیرید، امروز جوان‌ها دچار یک نوع بی‌تفاوتی شده‌اند و یک جریان خنثی کننده بوجود آمده.

 

این که مقام معظم رهبری این‌قدر روی بینش سیاسی و بصیرت تکیه می‌کنند به‌خاطر این است که اهداف‌شان بالاتر می‌رود و جدی‌تر فکر می‌کنند. و از مسائل مبتذل فاصله می‌گیرند. وقتی حجاب را از نقطه نظر فقهی و اخلاقی و عرفانی و اجتماعی و سیاسی ببیند، اصلا با حجاب متفکرانه برخورد خواهد کرد.

 

به‌نظرم یکی از دلایلی که امروز دختران ما از حجاب فاصله می‌گیرن، ضعف شخصیت است، که امروز تقریبا به‌خاطر ضعف تربیتی خانواده‌ها و مربیان یک مقدار رایج است. و این بیشتر در خانواده‌هایی دیده می‌شوند که گرایش به رفاه طلبی دارند، و این‌ها از یک صلابت شخصیت برخوردار نیستند، به‌خاطر این‌که هم‌رنگ جامعه بشوند جور دیگری زندگی‌ می‌کنند. یعنی این‌ها چون تحلیل ندارند بنابراین سوار موج جامعه می‌شوند و برای همین می‌بینیم در یک شهر و محیط مذهبی چادر سر می‌کند و در یک جای باز (مثل تهران) به‌گونة دیگر ظاهر می‌شود.




طبقه بندی: پاسخ به سوالات و شبهات حجاب،
برچسب ها: حجاب و عفاف، حجاب اجباری، تهران، چادر، حجاب و جایگاه تربیت خانوادگی، جامعه، خانواده و حجاب، بینش سیاسی، بصیرت، مقام معظم رهبری، گرایشهای سیاسی، حجاب نماد سیاسی، قانون حجاب و عفاف، آمار خشونت و تجاوز به زنان، کشورهای توسعه یافته، بی حجابی، صدا و سیما، ابتذال اخلاقی، حجاب در اوایل انقلاب، ترویج حجاب، شبکه رادیویی معارف، برنامه ریحانه،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic