امام خمینى درباره پیشنهادهاى صلح و قطعنامه‏هاى شوراى امنیت چه مواضعى داشتند و چه برخوردهایى را توصیه مى‏كردند؟

(پاسخ به شبهات دفاع مقدس 120)

باید توجه داشت كه از اولین روزهاى تهاجم عراق به ایران تا سال ١٣٦٦ كه قطعنامه ٥٩٨ به تصویب شوراى امنیت سازمان ملل رسید، هیچ‏گاه و از هیچ سازمان و كشورى پیشنهادى كه متضمن صلح باشد ارائه نشد. تا زمانى كه عراق بخش‏هایى از خاك جمهورى اسلامى را در تصرف داشت پیشنهادها در حد آتش بس و مذاكره بود و این امكان براى عراق وجود داشت تا با بهره‏گیرى از برترى نظامى و امتیازى كه به دلیل پیشروى در داخل ایران به دست آورده بود، به اغراض سیاسى خود دست یابد.

 

در مرحله بعد هنگامى كه ایران توانست با همت فرماندهان و رزمندگان به برترى‏هاى عراق پایان بخشد و سرزمین‏هاى تصرف شده را در علمیات‏هاى فتح المبین و بیت المقدس آزاد كند، محور پیشنهادها تغییر كرد و موضوع آتش بس و عقب‏نشینى به مرزها و سپس آغاز مذاكرات صلح مطرح شد و این به معناى از بین بردن برترى‏هاى نظامى ایران و امتیازهاى سیاسى براى مذاكرات صلح بود. در این حال اولین موضع امام خمینى در قبال هر نوع پیشنهاد آتش بس، شناخت متجاوز و پرداخت غرامت بود.

ایشان در دیدار با حبیب شطى دبیر كل كنفرانس اسلامى در ٢٨ مهر ١٣٥٩ درباره متجاوز بودن عراق گفتند: «دولت‏ها اگر چنانچه مى‏خواهند عملى بكنند و صلح و صفا باشد باید آن كسى را كه مهاجم بوده و بغى كرده است و هجوم كرده است با او قتال كنند تا اینكه بر گردد به امر خدا و برگشتن به امر خدا، این نیست كه از كشور ما بیرون برود، بلكه باید خسارات مالى ایران را جبران كند... ما با كسى دعوا نداریم، لكن خسارت ایران و عراق را مطالبه مى‏كنیم.»

 

برای مشاهدة کامل متن بر روی گزینة ادامة مطلب کلیک کنید!

امام خمینى تا پایان جنگ بر این موضع تأكید داشتند. در سال ١٣٦٥ نیز این موضع با بیان دیگرى طرح شد و امام حتى آتش بس را پذیرفتند ولى به شرطى كه مسئله متجاوز مشخص شود. آقاى محمد جواد لاریجانى قائم مقام وزارت خارجه در سال‏هاى جنگ، در این باره چنین توضیح مى‏دهد: على رغم تجاوز ارتش عراق - كه ایران قربانى اصلى این اقدام عراق بود - دولت این كشور با مانورهاى سیاسى و حمایت رسانه‏هاى غربى به دروغ صلح‏طلب معرفى مى‏شد.

حدود دو سه سال قبل از پایان درگیرى‏ها در جمع آیت‏الله خامنه‏اى و آقاى هاشمى و اینجانب (دكتر لاریجانى) مسئله‏اى براى خروج از موضع انفعالى طرح شد و این در شرایطى بود كه قسمت‏هایى از خاك عراق در تصرف جمهورى اسلامى ایران بود.

نتیجه این نشست آن بود كه ایران پیشنهادهایى را كه جوامع بین‏المللى براى آتش بس ارائه مى‏دهند رد نكند. این موضوع خدمت امام مطرح شد و ایشان فرمودند: «آتش بس ضرورى است منتها باید مسئله مشخص شود و آن اینكه مسئول تجاوز معرفى شود. ما اصلا غیر از واقعیت چیزى نمى‏خواهیم، ما مى‏خواهیم معلوم شود كه چه كسى به ایران تجاوز كرده است، بعد از آن ما آتش بس را قبول مى‏كنیم، آتش بس كه بد نیست.»

منبع: نرم افزار روایت حماسه




طبقه بندی: پاسخ به شبهات دفاع مقدس، قطعنامه 598،
برچسب ها: پاسخ به شبهات دفاع مقدس، پاسخ به شبهات جنگ تحمیلی، دفاع مقدس، پاسخ به شبهات هشت سال جنگی تحمیلی، پاسخ به شبهات 8 سال جنگ تحمیلی، جنگ تحمیلی ایران و عراق، 8 سال دفاع مقدس، هشت سال دفاع مقدس، جنگ ایران و عراق، دبیرکل کنفرانس اسلامی، امام خمینی (ع)، عملیات فتح المبین، عملیات بیت المقدس، صلح و صفا، آیت الله خامنه ای، دکتر لاریجانی، هاشمی رفسنجانی، رسانه های غربی، محمد جواد لاریجانی، وزارت امور خارجه، جمهوری اسلامی ایران، جوامع بین المللی، قطعنامه 598، شورای امنیت سازمان ملل، آتش بس ایران و عراق، نقش امام خمینی در قطعنامه های سازمان ملل،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic