تاریخ : سه شنبه 15 مرداد 1392 | 03:05 ب.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

 

آنـکـه او بـی درد بـاشـد ره زن است

زانکه بی دردی انا الحق گفتن است

 

کسی که درد حقیقت ندارد و همچون حیوانات در عالم بی دردی زندگی می کند، در منطقۀ "منِ حیوانی" به سر می برد و راهزن طریق انبیا است. چرا که بی دردی انسان را یاغی و سرکش می کند و او را تا بدانجا پیش می برد که مانند فرعون مدعی مقام خدایی می شود و خود را رب اعلی می خواند. بی دردی تکبر آفرین است و کبر انسان را فریب می دهد و وجود مجازی او را به جای وجود حقیقی اش می نشاند. آدمی در چنین وضعیتی گمان می کند که به اوج کمال رسیده، و لذا احساس بی نیازی و استغنا می نماید. و سقوط او از همینجا آغاز می شود.

 

انسان در دو حالت ممکن است کوس "انا الحق" بزند و خود را خدا  بنامد: یکی زمانی که در حضیض منطقۀ "من حیوانی" قرار دارد و عُجب و غرور او را وادار به گفتن انا الحق می کند؛ دوم زمانی که در اوج منطقۀ "من الهی" قرار گرفته و به مقام فنا و نیستی رسیده و جز خدا وجود دیگری نمی بیند. از مصادیق حالت اول فرعون، و حالت دوم منصور حلاج را می توان نام برد.

 

آن انا بی وقت گفتن لعنت است

آن انا در وقت گفتن رحمت است

آن انا منصور رحمت شد یقین

آن انا فرعـون لعنـت شـد ببین

 

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic