تاریخ : پنجشنبه 17 مرداد 1392 | 12:03 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

بر کنی دندان پر زهری ز مار          تا رهد مار از بلای سنگسـار

 

مولانا در این بیت و بیت بعدی، نفس سرکش و گزندۀ اماره را به دندان زهرآگین مار و نیش مهلک عقرب تشبیه کرده و می گوید: برای اینکه مار و کژدم را از کشته شدن ایمن سازی، تنها راه آن است که نیش و دندانشان را از جا بر کَنی تا بی خطر شوند.

 

آنچنان که نیش کژدم بر کنی          تا که یابـد او ز کشتن ایمنـی

 

وی کندن دندان و نیش نفس اماره را در همراهی با اولیای خداوند و برگزیدن امام و راهبر می داند و به ما یادآور می شود که پیرانِ راه همان کُشندگان نفس اماره اند. لذا دامن آنان را محکم بگیرید و برای رهایی از "منِ حیوانی" خود از آن پاکان مدد بجویید.

 

هیچ نکشد نـفـس را جز ظل پیـر       دامن آن نفس کُش را سخت گیر

 

جلال الدین در ادامه می گوید: چنانچه توفیق همراهی با پیری را یافتی، آن را هم از توفیقات الهی بدان و آگاه باش که هر نوع طلب و جاذبه ای که در راه رسیدن به کمال در تو ظاهر شود، از الطاف و عنایات حضرت حق است.

 

چون بگیری سخت آن توفیق هوست

در تـو هـر قـوّت کـه آیـد جـذب اوست

مـا رمـیـت اذ رمـیــت راسـت دان

هر چه کارد جان، بود از جانِ جان

 

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات