تاریخ : سه شنبه 22 مرداد 1392 | 12:21 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

هـر کـجـا شـمـع بـلا افـروخـتـنـد

صد هزاران جان عاشق سوختند

 

هر کجا که شراره های عشق بر افروخته شود، هزاران عاشق دلباخته در حرارت جانگداز آن می سوزند؛ چرا که وادی عشق سوزاننده و گدازنده است. چه بسیار عاشقانی که در این راه پرخطر همچون منصور حلاج بر دار رفتند و چه مردان بزرگی که همچون ابراهیم خلیل به آتش عشق درافتادند. عاشقان همینکه در میدان جاذبۀ عشق قرار گرفته و محرم خانۀ معشوق می شوند، پروانه وار گرد شمع وجود او می گردند و در آتش عشق او می سوزنددر ادبیات ما پروانه و شمع نماد عاشق و معشوق، و "سوختن" به معنای تجلّی عشق میان این دو نماد است. پروانه از فرط عشق سر از پای نمی شناسد و خود را بی پروا در آتش بلا می افکند و به مقام فنا می رسد

 

عاشقانی کز درون خانه اند          شـمـع روی یار را پروانه اند

 

سیدالشهدا (ع) در صحرای کربلا جلوۀ کامل عاشقی را به نمایش گذاشت. جوهر اصلی قیام آن حضرت تنها عشق به ذات باریتعالی  است. سرهای بر سر نی رفته در عصر عاشورا شمع های فروزان جان هایی است که از قید "منِ طبیعی" و "منِ انسانیرها شده اند.

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات