تاریخ : سه شنبه 29 مرداد 1392 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

هر کجـا بـیـنـی بـرهـنـه و بـیـنـوا

دان که او بگریخته است از اوستا

 

انسان در دو حالت به فقر و تهیدستی مبتلا می شود:

حالت اول که بر همگان آشکار است، همان نداشتن مال و مکنت در زندگی مادی است. برطرف کردن اینگونه فقرها راهکارهای فردی و اجتماعی مخصوص به خود دارد که باید مورد استفاده قرار گیرد.

حالت دوم فقر معنوی است که به معنای دوری از کمالات روحی و نداشتن احوال خوش باطنی است. فقر معنوی ناشی از غلبۀ صفات نفسانی بر شخصیت آدمی است که آثار سوء آن همۀ وجود او را تحت تاثیر قرار می دهد و در رفتار و گفتار فرد متجلی می گرددانبیا و اولیای الهی برای درمان این نوع فقر نسخه های حکمت آمیزی ارائه کرده اند. مولانا در این بیت علت بینوایی و درماندگی برخی انسان ها را فاصله گرفتن آنها از اولیای الهی می داند.

اینگونه افراد همواره از مرشدان حق می گریزند و حاضر نمی شوند خود را در معرض وزش نفخه های جانبخش صالحان و پاکان قرار دهند. لذا از سعادت و نیک بختی محروم می مانند.

 

هر که از استا گریزد در جهان       او ز دولت می گریزد این بدان

 

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic