تاریخ : یکشنبه 10 شهریور 1392 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

 

هر حـسـد از دوسـتـی خـیـزد یقین

که شود با دوست، غیری همنشین

 

حسادت آنجا ظهور می کند که آدمی پدیده ای را که به آن عشق وافر می ورزد، در اختیار فرد دیگری ببیند. به عنوان مثال چنانچه انسان حُب مقامی را داشته باشد ولی آن منصب نصیب فرد دیگری بشود، نسبت به کسی که آن جایگاه را تصدی کرده حسادت می ورزد و کینۀ او به دل می گیرد و درصدد تخریب و تضعیف موقعیت او بر می آید. و یا چنانچه انسانِ مال پرستی که نتوانسته به خواستۀ خود برسد، مشاهده کند که دارایی مورد نظرش به دیگری تعلق یافته، آتش حسد در او شعله ور می شود.

 

شیطان بواسطۀ همین پدیدۀ ناپسند مورد غضب خداوند قرار گرفت و از درگاه الهی رانده شد. هنگامی که از او پرسیدند چرا چنین کردی، اینگونه استدال کرد: سجده نکردنِ من اگر چه از سر حسادت بود، لیکن این حسادت از عشق وافر من به حضرت حق سرچشمه می گرفت.

 

ترک سـجـده از حـسـد گیرم که بود

آن حسد از عشق خیزد نه از جحود

 

جُحود : نفی و انکار

 

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic