تاریخ : دوشنبه 18 شهریور 1392 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

 

گفت هر مردی که باشد بدگمان

 نشنود او راست را با صـد نشان

 

سوءظن گناه بزرگی است که خداوند در قرآن کریم مومنان را به اجتناب از آن فرمان داده است. بدگمانی ریشۀ بسیاری از کشمکش ها در میان آدمیان است. چه بسیار خیالات باطل و گمان های بی پایه که موجب فروپاشی خانواده ها شده و فراتر از آن، جنگ های فراوانی را برافروخته است. مولانا در این بیت می گوید: انسانِ بدگمان با سوءظن به رفتار و گفتار دیگران می نگرد و رای و سخن همه را ناصواب می داند و اساساً گوش شنوایی برای شنیدن سخن راست ندارد. اقامه کردن دلیل و برهان برای چنین فردی نه تنها باعث تقویت باور او نمی شود، بلکه باعث تشدید اوهام و خیالات در وجود او می گرددسوءظن از مظاهر ناهنجاری های روانی است و همینکه آدمی مغلوب خیالات و اوهام خود بشود، قوۀ استدلال را از دست می دهد و از جادۀ اعتدال خارج می شود.

 

هر درونی که خـیـال اندیش شد   چون دلیل آری خیالش بیش شد

 

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات