تاریخ : سه شنبه 19 شهریور 1392 | 12:14 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

 

چونکه در سبزه ببینی دنبه را      دام باشد این، نـدانـی تو چرا؟

 

آدمیان نیز همچون پرندگان، همواره در خطر کمین دشمنانِ فراوان قرار دارند. صیادان برای شکار انسان ها و بیرون راندن آنها از مسیر حق و عدل و انصاف، دام ها می گسترانند و با انواع حیله ها می کوشند تا آنان را به دام بکشانند و از آنِ خود کنند. ابلیسِ کمین کرده در راه، و نفسِ خواهنده در جان، مانند صیادانی که برای جلب توجه صید، تکه ای دنبه در دام  می نهند و  در دشت و دمن رها می کنند، برای صید نوع بشر دام های بسیاری در مسیر زندگی آنان می افکنند تا بتوانند با ایجاد جاذبه های فریبنده ولی بی اساس، شکارشان کنند و به قربانگاه خواهش های نفسانی بکشانند و در سیاهچال خودخواهی ها به هلاکت برسانندجلال الدین می گوید: چرا با دیدن دنبۀ چربِ رها شده در دشت و سبزه زار  از خود نمی پرسی که نکند دامی گسترده باشند؟ البته گاهی میل شدید آدمی به چربی و شیرینی طعمه، چشم عقل او را  چنان کور می کند که علیرغم شناختن دام، به سوی آن گام بر  می دارد و خود را تباه می سازد.

 

زان نـدانـی کت ز دانـش دور کرد       میل دنبه چشم و عقلت کور کرد

 

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic