تاریخ : جمعه 29 شهریور 1392 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

دل نـیـارامـد بـه گـفـتـار دروغ         آب و روغن هیچ نفروزد فروغ

 

آنان که از سلامت نفس و نورانیّت باطن برخوردارند، به خوبی می دانند که دروغ گفتن آرامش را از وجود آدمی می رباید. به عبارت دیگر، دروغگو هرگز به آسودگی و امنیت روانی دست نمی یابد. دروغ با جان انسان همان کار را می کند که آب با چراغ؛ یعنی نور و روشنایی را از جان آدمی گرفته و او را در ظلمات رها می سازد. دروغگو همواره ترس از رسوا شدن دارد. و ترس، آرامش را از آدمی می ستاند. عکس این موضوع در صداقت و راستگویی نهفته است: انسانی که صدق زبان و صفای باطن دارد، همواره در آرامش زندگی می کند. جلال الدین سخن راست را به تله ای تشبیه کرده که می تواند دل ها را شکار و جان ها را شیفتۀ خود سازد.

 

در حدیث راست آرام دل است         راستـی ها دانۀ دام دل است

 

کسانی که دروغ می گویند، در حقیقت از یک بیماری نهانی رنج می برند. این افراد ذائقۀ خود را از دست داده اند. و لذا شیرینی صداقت را از تلخی دروغ تشخیص نمی دهند.

 

دل مگر رنجور باشد بد دهان         که ندانـد چاشنـیِ این  و آن

 منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات