تاریخ : شنبه 30 شهریور 1392 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

حرصِ آدم چون سوی گندم فزود

از دل آدم ســلــیــمـــی را ربــود

 

حرص و ولع در زمرۀ بیماری های روانی محسوب می شود و غلیان این خصلت ها تعادل روحی آدمی را بر هم می زند. در داستان خلقت حضرت آدم (ع) آمده است که میل شدید وی به خوردن گندم، تعادل و سلامت روحی او را ربود و به سمت آن گیاه ممنوعه کشاند و موجبات سقوط وی از افلاک به خاک را فراهم کرد. آن پیامبر الهی در یک لحظه و به واسطۀ جوشش آز - که از احوال منطقۀ "منِ طبیعیاست - از مرتبۀ "منِ الهی" خود فرو افتاد و اینگونه جایگاه عظیم قرب حضرت حق را از دست داد و به رنج هجران گرفتار شد. حرص و آز قوۀ تشخیص انسان را مخدوش می کند؛ تا آنجا که خوب را از بد باز نمی شناسد و کژدم را از گندم تمیز نمی دهد.

 

کژدم از گندم ندانست آن نفس     می پـرد تمییز از مستِ هـوس

 

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic