تاریخ : سه شنبه 16 مهر 1392 | 01:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

چونکه اندر قعر جو باشد سرت         کی به رنگ آب افـتـد منـظـرت؟

 

مولانا در این بیت مفهوم بلندی را با ذکر مثالی ساده بیان می کند: کسی که در قعر آب است، به رنگ و بوی آب توجه ای ندارد. مردان الهی نیز وقتی از حجاب های ظاهری عبور کرده و به یقین می رسند، آنچنان در بحر بیکران ذات حق غرقه می شوند که دیگر به صفات او نظر نمی کنند.

 

واصلان چون غرق ذاتند ای پسر      کی کنـنـد انـدر صـفـات او نـظـر؟

 

 

آنان که در مسیر کمال به مرتبۀ بلند وصال حق نائل شده اند، در صدد آن نیستند که از راه تحلیل اسماء و صفات الهی به ذات او دست یابندانسانی که از صورت ها و ظواهر گذشته و به بحر حقیقت رسیده و غواص معانی شده است، خصوصیات دریا را به خود می گیرد. این انسان چنان در جمال دلربای حضرت حق محو می گردد که حواس ظاهری او به حواس باطنی مبدل، و خود جلوه ای از  جمال حق می شود.

 

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات