تاریخ : چهارشنبه 24 مهر 1392 | 01:20 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

چون ندارد مردِ کژ در دین وفا       هر زمانی بشکند سوگـنـد را

 

در جوامع دینی از اسامی و عناوین مقدس برای بیان درستی گفتار، بسیار استفاده می شود. توسل به ادای سوگند در امور زندگی از دو منشا پدیدار می گردد: نخست آنکه گویندۀ قسم از خودباوری و اتکاء به نفس کافی برخوردار نباشد و بخواهد با ادای سوگند این نقیصۀ خود را جبران کند. و حالت دوم آن است که فرد بنای دروغ و فریب داشته و خود به آنچه می گوید معتقد نباشد و برای اینکه مخاطب را به باور آنچه می گوید وادار کند، به قسم خوردن متوسل شوداینگونه افراد که گفتار و رفتارشان بر پایۀ نفاق است و فاصلۀ زیادی بین حرف و عملشان وجود دارد، با سوگند خوردن تلاش می کنند اعتماد مخاطبان خود را  جلب نمایند؛ در حالی که در سوگند خود استوار نیستند و هر لحظه ممکن است بر طبل بی وفایی بکوبند و سوگند شکنی کنند. اما راست گویانِ روشن بین هیچگاه دلیلی برای سوگند خوردن نمی یابند؛چرا که بنای بر عهدشکنی و فریب دیگران ندارند.

 

 راستـان را حـاجـت سوگـنـد نـیـسـت

زانکه ایشان را دو چشم روشنیست

 

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic