تاریخ : شنبه 8 مهر 1391 | 02:28 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

چون غرض آمد هنر پوشیده شد       صد حجاب از دل به سوی دیده شد

عالم هنر و عالم جان، عالم بی غرضی و دورشدن از هواهای نفسانی و صفات شیطانی است. انسان به میزانی که در وادی خطرناک هوای نفس و غرض ورزی غوطه ور می شود به همان میزان از شکوفایی جان و هنرمندی دور می گردد. غرض ها و سوء نیت ها و پرورش صفات نفسانی موجب می شود که جوهره انسانی آدمیان سرکوب شود و میدان ظهور پیدا نکند و هنرها و توانایی های بالقوه او در میان انبوه اغراض نادرست پنهان بماند و در همانجا دفن شود.

انسان هایی که به غرض ورزی دچار می شوند نه تنها داشته های خودشان شکوفا نمی شود بلکه نمی توانند شکوفایی دیگران را نیز تحمل نمایند. غرض ها همانند گرد و غبار بر آینه جان آدمی می نشینند و کم کم حجابی ضخیم می سازند و شفافیت و نورانیت آینه را می گیرند و دیده حق بین انسان را در میان انبوهی از حجابها پوشیده نگه می دارند.

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، هنر، حجاب، هواهای نفسانی، صفات شیطانی، عالم هنر، انسان، هوای نفس، آینه جان، آنتی ویروس ESET NOD32 Antivirus 4،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات