تاریخ : شنبه 8 مهر 1391 | 02:41 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

چون به حق بیدار نبود جان ما          هست بیداری چو در بندان ما

تکیه گاه جان انسان ذات پاک خداوندی ست و انسانها همواره باید به عالم غیب و آثار آن در زندگی توجه کنند و تبعات آن را در حیات خود ببینند. اگر آدمی صرفاً به قوای خود متکی شود و به هوشیاری عقل جزئی امیدوار باشد و به بیداری حسی اکتفا نماید در زندان خودِ طبیعی زندانی می شود و به سرزمین نور و حقیقت راه نمی یابد. راه چاره آن است که انسان جان خود را به نورانیت حق روشن سازد تا در پرتو آن بتواند از زندان تاریک تن رهایی یابد. بیدار نبودن جان در حقیقت همان خواب غفلت است که اغلب آدمیان بدان گرفتارند.

جلال الدین هوشیاری و بیداری هواهای نفسانی را عین خواب می داند و آن را بدتر از خواب معرفی می کند:

هرکه بیدار است او در خواب تر          هست بیداریش از خوابش بتر

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، انسان، ذات خدا، زندگی، عالم غیب، سرزمین نور، عقل، نور حق، خواب غفلت، زندان تن، هوای نفس، آنتی ویروس ESET NOD32 Antivirus 4،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات