تاریخ : شنبه 8 مهر 1391 | 03:01 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

هر کسی کو از حسد بینی کَنَد          خویشتن بی گوش و بی بینی کُند

حسادت ورزیدن به انسانها چنان است که نتیجه آن به شخص حاسد باز می گردد. مولانا در این بیت هشدار می دهد که هر کس نسبت به دیگران حسادت بورزد در حقیقت بینی خود می کَنَد و به خودش رنج و زخم وارد می کند و خود را بی گوش و هوش می سازد. در اندیشه و ذهن حسودان قوه تشخیصِ درست از میان می رود. در نتیجه، حقیقت را در نمی یابند و همواره در ظلمت خودبینی گرفتار می شوند و در رنج و حرمان ناشی از این صفت مذموم فرو می روند. آنان شامۀ حقیقت یاب خود را از دست می دهند و لذا دیگر نمی توانند عطر خوش سعادت را استشمام کنند.

بینی آن باشد که او بویی برد          بوی، او را جانب کویی برد

چنانچه شامه حقیقت یاب آدمی در اثر زخم سنگین حسادت از بین برود، راه حق و سعادت را گم می کند.

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، حسد، حسادت، حاسد، انسان، خودبینی، عطر خوش سعادت، سعادت، راه حق، حقیقت، انسان حسود، آنتی ویروس ESET NOD32 Antivirus 4،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات