تاریخ : شنبه 8 مهر 1391 | 03:05 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

این جهان خود حبس جانهای شماست       هین روید آن سو که صحرای شماست

روح مجرد انسان تابع ابعاد و جهات نیست و در سیطره این محدودیت ها قرار نمی گیرد. این روح بی پروا و مجرد آن هنگام که در قالب جسمانی ما قرار می گیرد در حصار زمان و مکان محبوس می شود و از مرتبه آزاد خود فرود می آید.

جلال الدین به ما متذکر می شود که: بدانید و آگاه باشید که این جهانِ دارای ابعاد و جهات، همچون زندان محدود است و مبادا شما انسان ها که جانتان از عالم بی ابعادی سرازیر شده است محبوس این زندان بشوید. بلکه تلاش کنید تا خود را از حصار جهان ماده برهانید و به صحرای بی منتهای روح درآیید. چرا که در حقیقت شما را برای آن دیار پرورده اند. لذات مادی در چهاردیواری قوانین این جهان محدود و لذا زودگذر و ناپایدارند. ولی لذات روحانی از آنجا که از قواعد این عالم پیروی نمی کنند بسیار گسترده، عمیق و ماندگارند.

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، روح مجرد، روح، روح انسان، جهان ماده، لذتهای روحانی، لذتهای مادی، آنتی ویروس ESET NOD32 Antivirus 4،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic