تاریخ : جمعه 14 مهر 1391 | 01:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

پنبه اندر گوش حس دون کنید          بند حس از چشم خود بیرون کنید

حواس ظاهری نسبت به حواس باطنی در مرتبه پایین تری قرار دارند و لذا تکیه دائمی به حواس ظاهری انسان را از توانایی های حواس باطنی غافل می سازد. برای دستیابی به ندای باطن و سرزمین پهناور روح باید حواس ظاهری را محدود و مسدود کرد و پنبۀ ناشنیدن در گوششان فرو برد و چشمشان را فروبست تا چشم و گوش درونی گشوده شود و شاهد تجلی و ظهور حواس باطنی باشیم.

انسانی که در کمند حواس ظاهری گرفتار است آرزو در او فراوان می شود و از آرزو غصه گرد می آید و از غصه غفلت فرا می رسد و از غفلت فراموشی رو می کند و از فراموشی عقل زائل می گردد و چون کسی را عقل نباشد مراقبه نباید و بی مراقبه آدمی به آرامش و سعادت نرسد. مولانا می گوید

بی حس و بی گوش و بی فکرت شوید          تا خطاب اِرجعی را بشنوید

شنیدن خطاب خداوند و ندای پاک دورنی تنها با رهاشدن از قید و بند حواس ظاهری میسر می شود.

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، انسان، روح، غصه، آرزو، مراقبه، عقل، آرامش، سعادت، ظهور، تجلی، آنتی ویروس نود 32، آنتی ویروس ESET NOD32 Antivirus 4،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic