تاریخ : دوشنبه 1 آبان 1391 | 09:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

هر کجا آبی روان، سبزه بوَد          هر کجا اشکی دوان، رحمت شود 

 

یکی از توصیه های مؤکّد حکیمان و عارفان، روی آوردن انسان به تضرّع و گریه در پیشگاه خداوند است. چراکه گریه آلودگی های روح را می زداید و جان انسان را از غبار ناپسندی ها پاک می سازد. در این بیت مولانا می گوید هر کجا آبی روان باشد، در مسیر آن آب، سبزه زار می روید و خرّمی به وجود می آید. و هرگاه از دیدگان انسان اشک حزن و تضرّع جاری شود، رحمت خداوندی ظاهر می شود و روح و جان انسان را شستشو می دهد.

 

جلال الدین در بیت دیگری چشم گریان را به دولاب که همان چرخی است که با آن از چاه آب می کشند تشبیه می کند و می گوید: همانگونه که دولاب بخاطر کشیدن آب از چاه همواره خیس و تر است و بواسطۀ آن سبزه زاران می رویند و سیراب می شوند، تو نیز ای انسان اگر اشک ریزان باشی، از میدان جانت باغستان های سرسبز ایمان و عرفان می روید.

 

باش چون دولاب، نالان چشم تر          تا ز صحن جانت، بر روید خضر

 

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، عرفا، حکما، تضرع، گریه، روح، چشم گریان، ایمان، عرفان، باغستان، آپدیت آنتی ویروس نود32،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات