تاریخ : یکشنبه 21 آبان 1391 | 01:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

کوزۀ چشم حریصان پر نشد          تا صدف قانع نشد پر درّ نشد

آدمیان حریص و آزمند هرگز سیر نمی شوند و همواره طمع و حرص، آنان را به وادی فزون خواهی می افکند و زیاده خواهی آنان را رها نمی کند. و لذا در تمام عمر در وادی آزمندی پریشانحال و نگرانند و سیمای آرامش را هیچگاه نمی بینند. اینگونه افراد به میزانی که در میدان حرص و ولع بیشتر می تازند، تشنه تر می شوند.

آدمی اگر همچون صدف در میان دریا به قناعت رو کند و از آزمندی دست بشوید، تبدیل به گوهری گرانبها در بحر بیکران هستی می شود و قدر و منزلت بسیار می یابد و به آرامشی که نیاز روح و روان انسان است می رسد و جانش شکوفا می شود و گوهرها می پروراند.

دُر ّقناعت، بی نیازی و عزّت نهفته است.

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، صدف، حرص، قناعت، بی نیازی، حرص و طمع، فزون خواهی، زیاده خواهی، آرامش، آزمندی، روح و روان، روان انسان، شکوفایی جان، آنتی ویروس نود 32، nod32،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات