رفتار نظامیان عراقی با رزمندگان اسلام به هنگام اسارت چگونه بوده است؟

(پاسخ به شبهات دفاع مقدس 23)

نظامیان عراقى به هنگام اسیر كردن ایرانى‏ها و قبل از ثبت نام آنها و اسكانشان در اردوگاه‏هاى ویژه، هیچ تعهدى براى حداقل جان اسیران نداشتند و مانعى بر سر راه خود براى شكنجه و آزار و اذیت اسیران نمى‏دیدند؛ زیرا صلیب سرخ جهانى از این اسیران آمار و نام و نشانى در دست نداشت و به همین دلیل مرگ اسیران دردسرى براى رژیم عراق و نظامیان آن ایجاد نمى‏كرد و موجب باز خواست احدى نمى‏گردید.

لذا مأموران عراقى بدون هیچ دغدغه‏اى اسیران را شكنجه مى‏كردند و بى‏رحمانه‏ترین و ضد انسانى‏ترین اعمال را در مورد آنها روا مى‏داشتند. گواه روشن این ادعا خاطره‏ى یكى از آزادگان عزیز به هنگام اسارت مى‏باشد، او مى‏گوید:

برای مشاهدة کامل متن بر روی گزینة ادامة مطلب کلیک کنید!

 «ناگهان تعدادى از سربازان را به سمت ما گسیل داشتند. اسراى مجروح را از اسراى سالم جدا كردند - ما اغلب مجروح بودیم - و بعد آنها را به كمك قنداق تفنگ به سمت گودالى كه مشاهده مى‏شد راندند، جایى كه بى‏شباهت به گودال قتلگاه نبود. عده‏ى كثیرى مجروح در گودى قتلگاه روى هم افتاده بودند و ضجه مى‏زدند ما نیز روى آنها سرازیر شده بودیم... تشنگى و عطش بر ما غلبه كرده بود... بیرون گودى عده‏اى نظامى سلاح به دست ایستاده بودند و چند تن دیگر اسیران جدید را با لگدى كه به كمرشان مى‏زدند به خندق ما پرت كردند... ناگهان یكى از افسران با قمقمه‏اى از آب سر رسید... چند تن را بالا كشیدند و كمى آب دادند. با یك دوربین فیلم بردارى از این صحنه گزارشى تهیه مى‏كردند. گزارش كه تمام شد افسر عراقى باقى آب را در مقابل لبان ترك خورده از عطش ما روى خاك ریخت و خنده‏ى كریهى كرد و رفت.»

یكى دیگر از آزادگان عزیز درباره‏ى رفتار عراقى‏ها با آنها در هنگام اسارت مى‏گوید:

«دست‏هامان را بستند و بر كجاوه‏هاى عریان موتوریزه نشاندند و از شهرها عبورمان دادند. مردم اطراف خیابان قلوه سنگ‏ها را به سوى ما پرتاب مى‏كردند، بچه‏هاى بى‏گناه با چوب به دنبال ما مى‏دویدند و پیر زنان پا به گور به رویمان تف مى‏انداختند...»

آزاده‏اى دیگر در مورد وضعیت محلى كه آنها آنجا استراحت مى‏كردند، مى‏گوید:

«در بغداد قریب ششصد الى هفتصد نفر را در سالنى جاى داده بودند. در محلى كه ما بودیم سه سالن داشت. با یك حساب سرانگشتى مى‏شد حدس زد كه نزدیك به دو هزار نفر در این محل زندگى مى‏كنند. شش روز تمام شیره جانمان را كشیدند. آنان كه ضعیف‏تر بودند. جان به جان آفرین تسلیم كردند...»

خلاصه اینكه شكنجه، آزار و اذیت روحى و جسمى اسراى ایرانى به هنگام اسارت بسیار شدیدتر و ضد انسانى‏تر از آنچه كه در خاطره‏ى چند آزاده‏ى عزیز بیان گردید مى‏باشد و اینها تنها گوشه‏اى از اعمال وحشیانه‏ى عراقى‏ها به هنگام اسارت رزمندگان اسلام بوده است. آنها لحظه‏اى از شكنجه‏ى اسرا دست بر نداشته آنها را در بدترین شرایط روحى و جسمى قرار مى‏دادند، به تغذیه آنها اصلا توجهى نمى‏شد و گاه حتى چند روز به آنها غذا نمى‏دادند و به مجروحان نیز اعتنایى نمى‏كردند و بسیارى از آنها به همین علت جان خود را از دست مى‏دادند.

منبع: نرم افزار روایت حماسه




طبقه بندی: پاسخ به شبهات دفاع مقدس،
برچسب ها: پاسخ به شبهات دفاع مقدس، پاسخ به شبهات جنگ تحمیلی، دفاع مقدس، پاسخ به شبهات هشت سال جنگی تحمیلی، پاسخ به شبهات 8 سال جنگ تحمیلی، جنگ تحمیلی ایران و عراق، 8 سال دفاع مقدس، هشت سال دفاع مقدس، جنگ ایران و عراق، دوران اسارت، اسارت، آزادگان، آزار و اذیت اسرای ایرانی، رزمندگان اسلام، عطش، گودی قتلگاه، گودال قتلگاه، خاطرات اسارت، خاطرات دوران اسارت، آنتی ویروس نود 32، nod32،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic