رفتار عراقی ها با اسیران ایرانی در اردوگاه ها چگونه بود؟

(پاسخ به شبهات دفاع مقدس 24)

ایران و عراق هر كدام از همان سال‏هاى اوایل جنگ یكدیگر را متهم به بد رفتارى و حتى كشتن اسیران جنگى كردند. به عنوان مثال جمهورى اسلامى ایران در ٢٥ آذر ١٣٦٠ طى یادداشتى كه براى دبیر كل سازمان ملل متحد ارسال كرد، اعلام نمود كه عراق افراد غیر نظامى و اسیران جنگى را شكنجه داده و به قتل رسانده است.

ایران در تمام سال‏هاى جنگ نیز در نامه‏هایى به دبیر كل، گوشه‏اى از تخلفات عراق از كنوانسیون ژنو و بد رفتارى و خشونت با اسیران جنگى را اعلام مى‏كرد؛ در مقابل آن، شوراى امنیت سازمان ملل هیچ واكنشى در خور مسئولیت خود در برابر آن انجام نداد و در ١٥ بیانیه‏اى نیز كه درباره جنگ (البته براى پاسخ به شكایات هر دو كشور) صادر كرد، در این باره سكوت نمود و تنها از طرف‏هاى درگیر خواست كه به كلیه اصول و قواعد حقوق بین‏الملل انسان دوستانه، كه براى درگیرى‏هاى مسلحانه وضع شده است، پایبند باشند.

به هر حال، گذشته از شكایات ایران علیه عراق در زمینه بد رفتارى با اسیران ایرانى، بر كسى پوشیده نیست كه رژیم ظالم عراق لحظه‏اى از شكنجه و آزار و اذیت اسیران در بند دست بر نداشته و این عزیزان را در بدترین شرایط روحى و جسمى قرار مى‏داد. در اینجا نمونه‏هایى از رفتار مأموران عراق با اسیران ایرانى از زبان چند تن از آزادگان نقل مى‏شود:

برای مشاهدة کامل متن بر روی گزینة ادامة مطلب کلیک کنید!

وضعیت بهداشتى اسیران و نحوه برخورد عراقى‏ها با آنها

 عراقى‏ها از لحاظ بهداشتى اصلا به اسراى ایرانى توجهى نداشتند و بسیارى از اسراى مجروح جان خود را به خاطر بیمارى‏هاى جزئى و زخم‏هاى وارده از دست داده و یا به راحتى دست و پاى آنها را به خاطر اینكه زخمى شده بود، از بدنشان جدا مى‏كردند. یكى از آزادگان عزیز در این باره مى‏گوید:

«به اردوگاه وارد شدیم... جایى كه در بیمارستان‏هایش دست شكسته را مى‏بریدند و پاى مجروح را قطع مى‏كردند. كسى دغدغه‏ى معالجه‏ى اسیر را به دلش راه نمى‏داد... هنگامى كه یك زخم ساده با مراقبت‏هاى ویژه‏ى!! آنها عفونت مى‏كرد، عمیق مى‏شد و... آنها با قیافه‏اى دلسوزانه! مى‏گفتند راهى جز قطع عضو وجود ندارد! این قان قاریاست و ممكن است موجب مرگ اسیر شود.»

شكنجه و آزار و اذیت اسیران

شكنجه امرى عادى در اردوگاه‏هاى اسرا بوده است طورى كه هر امر كوچكى سبب مى‏شد كه بهانه‏اى براى شكنجه اسیران ایرانى به دست عراقى‏ها شود. یكى از آزادگان مى‏گوید:

«... آنها هر روز ما را در گوشه‏ى حیاط روى هم كپه مى‏كردند و شلاق مى‏زدند تا بلندى شلاقشان به هدر نرود و نوك گزنده‏ى كابل‏هاشان تلف نشود.»

همچنین یكى از موارد شكنجه در اردوگاه‏هاى عراقى «قانون سر به زیرى» بوده است به این صورت كه اسراى ایرانى ملزم بودند كه در برابر عراقى‏ها همیشه سرشان پایین باشد و در صورتى كه این قانون اطاعت نمى‏شد شكنجه‏هاى سخت‏ترى در انتظار آنها بود. تنها هنگام بازدید مأموران صلیب سرخ از اسرا مى‏خواستند كه این قانون را رعایت نكنند و آن هم به این دلیل بوده است كه مأموران مزبور گزارش‏هایى علیه منافع عراق در این زمینه به سازمان ملل ارائه ندهند.

وضعیت آسایشگاه‏هاعراقى‏ها

 اسراى ایرانى را در بدترین جاها اسكان مى‏دادند و طورى آنها را در آسایشگاه‏ها تقسیم مى‏كردند كه متحمل سخت‏ترین عذاب و شكنجه روحى و جسمى مى‏شدند. در این زمینه به خاطرات یكى از آزادگان اشاره مى‏كنیم كه مى‏گوید:

«چهل نفرمان را در اتاقى چهار نفره حبس كردند كه فقط روزنه‏اى كوچك در قسمت بالاى یكى از دیوارهایش داشت. در اتاق آن قدر باز نمى‏شد كه آدمى جاى آن را فراموش مى‏كرد.»

یكى از آزادگان عزیز كه در اردوگاه رمادیه ١٠، به مدت ٥ سال اسیر بود، وضعیت رفاهى، آموزشى و بهداشتى اسیران ایرانى را چنین تشریح مى‏كند:

«ما از حداقل امكانات رفاهى برخوردار بودیم. جاى سكونت ما براى تعداد نفراتى كه در آن زندگى مى‏كردیم بسیار كوچك بود. آسایشگاه ما از حمام و دستشویى كافى برخوردار نبود و آن هم ما فقط هر روز یك بار و در ساعت مشخص به محوطه آسایشگاه آمده و به دستشویى مى‏رفتیم كه آن هم به خاطر سوت دژبان اكثرا نمى‏توانستند یا فرصت نداشتند كه به دستشویى بروند.كیفیت غذاى ما بسیار بد بود و از نظر كمى نیز بسیار پایین بود به طورى كه بر اساس استاندارد پزشكى معده‏ى اسراى ایرانى غیر طبیعى و منقبض شده بود.»

او مى‏افزاید:

«اردوگاه‏هاى عراقى داراى امكانات بهداشتى بسیار پایینى بود. به عنوان نمونه اسراى ایرانى حق نداشتند حتى ماهانه یك بار استحمام نمایند و گاهى با یك تیغ ده نفر از اسرا سر و صورت خودشان را اصلاح مى‏كردند. داروها و دیگر امكانات بهداشتى كه صلیب سرخ، در اختیار آنها مى‏گذاشت تا به اسرا تحویل بدهند خودشان استفاده مى‏كردند طورى كه یك روز به خاطر اعتراض بنده به این وضعیت نزد مأموران صلیب سرخ، از طرف نگهبان احضار و تنبیه شدم و به همین خاطر یك روز كه به بهدارى مراجعه كردم تا دندان پوسیده‏ام را بكشم، بهدار یك دندان سالم من را همراه آن كشید كه ریشه‏ى آن در لثه‏ام ماند و تا آخر اسارت اذیتم مى‏كرد تا اینكه به ایران بازگشتم و آن را مداوا نمودم و...»

به لحاظ آموزشى، آنها نه تنها كمكى به آموزش اسیران نمى‏كردند، بلكه امكانات آموزشى‏اى كه صلیب سرخ براى اسیران ایرانى تحویل آنها مى‏داد نیز براى خودشان بر مى‏داشتند.این موارد گوشه‏اى از رفتار بسیار غیر انسانى نظامیان عراقى با اسیران ایرانى بوده است و واقعیت امر چیزى بسیار شدیدتر و بى‏رحمانه‏تر از آنچه كه گفته شد، مى‏باشد. عراقى‏ها اسیران ایرانى را به بهانه‏اى كوچك روزها در تشنگى و گرسنگى نگه مى‏داشتند و پس از آن با باتوم و كابل به شكنجه آنها مى‏پرداختند طورى كه یكى از اسیران عزیز در زیر شكنجه‏هاى آنها و آن هم به خاطر یادآورى منشور ژنو درباره‏ى اسیران جان خود را از دست داد. (براى اطلاع بیشتر درباره رفتار عراق با اسیران در كتاب «حقوق بشر دوستانه در جنگ ایران و عراق» از انتشارات مركز مطالعات و تحقیقات جنگ مراجعه نمایید)

منبع: نرم افزار روایت حماسه




طبقه بندی: پاسخ به شبهات دفاع مقدس،
برچسب ها: پاسخ به شبهات دفاع مقدس، پاسخ به شبهات جنگ تحمیلی، دفاع مقدس، پاسخ به شبهات هشت سال جنگی تحمیلی، پاسخ به شبهات 8 سال جنگ تحمیلی، جنگ تحمیلی ایران و عراق، 8 سال دفاع مقدس، هشت سال دفاع مقدس، جنگ ایران و عراق، اسیران ایرانی، اسارت، دوران اسارت، آزادگان، رفتار عراقی ها با اسیران ایرانی، وضعیت بهداشتی اسیران ایرانی در عراق، قان قاریا، سالهای جنگ، کنوانسیون ژنو، شورای امنیت سازمان ملل، سازمان ملل متحد، جمهوری اسلامی ایران، شکنجه و آزار و اذیت اسرای ایرانی، کشتن اسیران جنگی، دبیر کل سازمان ملل متحد، اردوگاه های عراق، صلیب سرخ جهانی، آسایشگاه های اسرای ایرانی در عراق، اردوگاه رومادیه عراق، پوسیدگی دندان، معده، اصلاح سر و صورت، حقوق بشر دوستانه در جنگ ایران و عراق، خاطرات اسارت، خاطرات دوران اسارت، آنتی ویروس نود 32، nod 32،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic