تاریخ : شنبه 27 آبان 1391 | 09:50 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

«عشقِ حسینی یا حسینِ عاشق»

سپاس خدای را كه طاعتش موجب قرب است و نافرمانیش موجب مغفرت، و سلام و درود بر محمد(ص) و خاندان معصومش و سلام بر مخلصان عالم حضرت اباعبدا... الحسین(ع) و یاران پاكش.

 

قیام عاشورا اگرچه در زمان و مكانی در سالها پیش از این اتفاق افتاده است، اما چگونه است كه تاكنون همچنان زنده مانده و روز به روز بر عظمتش افزوده می شود و جهتی گشته است برای بندگان مومن خدا كه در هر زمان و در هر مكان آنها را با حسینی بودن بیازمایند كه هر فكر، خیال، عمل، حركت و نگاهمان، ما را در یكی از صفوف اولیا و یا اشقیا قرار می دهد، و به راستی چیست این راز بزرگ كه انسانها را این چنان مستانه به سوی خود می كشد.

عشقِ حسینی یا حسینِ عاشق

برای مشاهدة کامل متن بر روی گزینة ادامة مطلب کلیک کنید!

                          

تابحال شنیده اید كه كسی هم عاشق باشد و هم معشوق؟، و حال آنكه انسانهای همراه او نیز چون او این چنین باشند(عباس ها، علی اكبرها، قاسم هاو...). این چگونه سری است و به چه جهت است كه حسین(ع) را هم در مقام عاشقی قرار می دهد و هم در مقام معشوقی. چگونه می شود انسان دم از عشق حسین(ع) زند و خود معشوق حسین(ع) باشد، آری به راستی سری است عجیب و عجیب تر آنكه این عاشقی و معشوقی پایانی ندارد.

 

مگر جز این بود كه حسین(ع) كاری جز برای خدا نمی كرد و آن چه را می كرد مخلصانه بود. آیا حسین(ع) چیزی جز اخلاص داشت كه هرچه می كرد، می دید، می گفت، می شنید و... برای خدا بود. مگر چنین نبود كه حسین(ع) آنچه را داشت در میان بیابانی فدا كرد تا سوار بر مركبی تیزپاتر از بادها، برنده تر از هر تیغ، و با عظمت تر از هر چیز به نام عشق به سوی مقصدی پیش بتازد كه هر جنبنده ای در جهان در آرزوی رسیدن به اوست. این سری است كه انسان را آن چنان می كند كه همه باشد اخلاص.

 

آیا این حسین(ع) نبود كه بر اصحابش می فرمود: «خدا بندگان خویش را نیافریده است مگر برای اینكه او را بشناسند، پس وقتی او را شناختند بندگی او را كنند، و زمانی كه بندگی او را كردنداحتیاجی بر بندگی غیر خدا نداشته باشند.»

 

و در آخرین لحظات عمر شریفشان فرمودند:« پروردگارا من بر قضاء تو صبر می كنم، هیچ معبودی غیر از تو نیست، ای فریادرس استغاثه كنندگان، برای من پروردگاری غیر از تو نیست.»

 

و این چنین است وعدة خداوند متعال بر بندگان مخلص كه می فرمایند: « چنانچه بر قلب بنده ام آگاه شوم و محبت و اخلاص برای اطاعت من، و برگزیدن امور مورد رضایت من را در او یافتم، سرپرستی و ادارة امور او را بر عهده خواهم گرفت.»

 

آری براستی خداوند است كه این چنین حسین(ع) را بر سر نهایت عشق و معشوقی قرار داده و از جمله مقربترین افراد درگاه خداوند تبارك و تعالی گشته است.

به امید آنكه سوار بر مركب عشقِ حسین(ع) بر تعلقات دنیا بتازیم و پیش رویم در مسیر قرب الهی.

«استاد اصغر زاهرزاده»




طبقه بندی: امام حسین (ع)، کربلا و محرم،
برچسب ها: امام حسین (ع)، اخلاص، محبت، عشق حسین (ع)، قرب الهی، مرکب عشق، نهایت عشق، بندگی، عاشق، عاشق و معشوق، عاشقی، عشق حسینی، حسین عاشق، عاشورا، قیام عاشورا، محرم، کربلا، آنتی ویروس نود 32، nod 32،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات