تاریخ : پنجشنبه 6 مهر 1391 | 10:52 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

زرّ قلب و زرّ نیکو در عیار          بی محک هرگز ندانی ز اعتبار

در مراودات بین انسانها، تقلب کردن و فلز بی ارزشی را به جای طلا مبادله نمودن رواج دارد. به میزانی که جوامع انسانی از ارزشهای اخلاقی فاصله بگیرند این پدیده مذموم رونق بیشتری می یابد. سودجویان و هواپرستان برای هر شیی با ارزشی که در میان مردم رواج دارد بدلی و تقلبی آن را فراهم می کنند تا بر سر دیگران کلاه بگذارند و از غفلت آنان استفاده کرده زر قلابی را به جای طلای حقیقی به آنها عرضه نمایند.

چنانچه انسان از سنگ (محک) که قدرت تشخیص طلای اصل از طلای تقلبی را به او می دهد برخوردار نباشد و حق و باطل را به وسیله آن تمیز ندهد دچار ضرر و زیان می شود. لذا آدمیان همواره باید برای کشف حقیقت های زندگی معیار مطمئنی در اختیار داشته باشند تا بتوانند راه را از کج راهه، پاکی را از ناپاکی، و خالص را از ناخالص مشخص کنند و در زندگی به خسران مبتلا نگردند.

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، طلا، ارزشهای اخلاقی،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic