تاریخ : شنبه 6 آبان 1391 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

مادر فرزند جویان وی است          اصل ها مر فرعها را در پی است

همانگونه که مادران به دنبال فرزندان خویشند و نگران احوال بچه های خود هستند و دغدغۀ آنان را در سر دارند و فرزندان خود را جزئی از وجود خود می دانند، سایر پدیده های عالم نیز چنینند. همواره اصل ها در پی فرع ها روانند و آثار وجودی خود را چه نیک و چه بد دنبال می کنند.

 

آنان که طبیعت و سرشت دوزخی دارند به سوی اعمال ناشایست و صفات زشت کشیده می شوند و سرانجام نیز به مادر اصلی خود که همان دوزخ است باز می گردند. و آنان که سرشت و طبیعت بهشتی دارند به جانب پاکی ها و اعمال نیک جذب می گردند و در پایان نیز به همان اصل و مادر خود که بهشت و رضوان الهی است باز می گردند. همچون آب که روزی از مادر خود که دریاست جدا شده و دوباره بر اثر بخار شدن به فضا می رود و در نهایت به صورت برف و باران به اصل خود که دریاست رجوع می کند.

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، دوزخ، بهشت، مادر، بهشت رضوان، دریا، اعمال نیک، صفات زشت و ناپسند، آپدیت آنتی ویروس نود 32،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات