تاریخ : چهارشنبه 21 فروردین 1392 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

جسم ما جوز و مویز است ای پسر

گر تـو مَـردی زین دو چیـز انـدر گـذر

 

از آنجا که جسم ما انسان ها از خاک آفریده شده، به طور طبیعی از محصولات برخاسته از خاک لذت می بریم. انسانِ آزاده کسی است که از شیرینی ها و خوشی های زودگذر دنیا درگذرد و خود را از بند هواهای نفسانی رها سازد؛ همانگونه که میوه هنگامی که بر شاخ درخت رسیده  می شود، خود را از قید وابستگی به درخت می رهاند و از شاخه جدا می شود و راه خود را به سوی کمال ادامه می دهد.

 

انسانی که در مرتبۀ لذات و شیرینی های دنیوی بماند، همانند کودکی است که به بازی و خوردن تنقلات سرگرم است. مولانا می گوید: ای انسان، همچون کودکان شیفتۀ گردو و کشمش مباش! ای انسان، چنانچه تو با همت و تلاش بتوانی از شهوات و هوس های نفسانی بگذری، اِکرام حضرت حق تو را از دغدغه های زندگیِ مادی بیرون می برد و به دیار غیب و شهود می رساند و جان تو را از طبقات کمال عبور خواهد داد.

 

ور تو اندر بگذری، اکرام حق          بگذرانـد مر تو را از نه طبـق

 

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: جسم ما جوز و مویز است ای پسر، جسم انسان، لذت، انسانِ آزاده، شیرینی ها، خوشی های زودگذر دنیا، هواهای نفسانی، میوه، درخت، وابستگی، سوی کمال، کودکی، بازی، و خوردن تنقلات، گردو، کشمش، همت و تلاش، شهوات اِکرام حضرت حق، دغدغه های زندگیِ مادی، دیار غیب و شهود، ور تو اندر بگذری، اکرام حق، مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات