تاریخ : پنجشنبه 19 اردیبهشت 1392 | 12:29 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

هر که باشد شاه دردش را دوا   گر چـو نی نالـد نباشـد بی نـوا

 

جلال الدین در این بیت می گوید: هر کس به حضرت حق اتکاء کند و درمان دردهای خود را از او بخواهد، خدای سبحان او را مورد عنایت قرار می دهد و خواسته هایش را اجابت و دردهایش را دوا می کند. چنین انسانی حتی اگر همچون نی نالان باشد، هیچگاه بینوا و بیچاره نیست. آنکه با چنین پادشاهی دوست باشد و او را محبوب و معشوق خود بداند، هرگز دچار درماندگی وغربت و تنهایی نخواهد شد. چرا که خدای سبحان بهترین حبیب و عالی ترین محبوب است. «یا خیر حبیب و محبوب»

 

آنکه باشد با چنان شاهی حبیب

هر کجـا افتـد چـرا باشـد غریـب؟


اگرچه ما آدمیان از جنس پادشاه عالم نیستیم، لکن مظهر تجلی حضرت حق هستیم و از نورانیت او برخورداریم

 

من نیم جنس شهنشه دور از او      لــیــک دارم در تـجـلـی نـور از او

 

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: هر که باشد شاه دردش را دوا، تجلی، حبیب، غربت، تنهایی، درماندگی، محبوب، معشوق، خدای سبحان، پادشاهی، درد، درمان، حضرت حق، دوست، مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات