تاریخ : پنجشنبه 6 مهر 1391 | 10:57 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

در دهان زنده خاشاکی جهد          آنگه آرامد که بیرونش نهد

انسان هوشیار و بیدار وجود خار و خاشاک را در دهان خود حس می کند و آن را از وجود خود دور می سازد. همانگونه که بدن سالم به وسیله علائم جسمی بیماری ها را نشان می دهد و انسان را به دفع آنها فرا می خواند، جان پاک و روح آراسته نیز در مقابل ناپاکی ها واکنش نشان می دهد و آدمی را به وجود ناخالصی ها آگاه می سازد.

انسانی که دارای دهان و دندان و زبان سالم باشد، اگر در غذایی که می خورد حتی یک خاشاک خرد را حس کند، آنرا از دهان خود خارج می کند تا آسوده شود. چنانچه انسان از سلامت دهان و دندان بی بهره باشد و حس چشایی و بویایی و لمس و بصر خود را از دست داده باشد، توان تشخیص شیی خارجی را ندارد و لذا به عوارض آن دچار می گردد. حواس باطنی انسان ها نیز چنین اند. چنانچه حواس درونی به وسیله آلودگی ها بی اثر نشده باشند، می توانند ناپاکی ها را بشناسند و از خود دور کنند.

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، انسان، روح، حواس پنجگانه، حواس باطنی انسان، سلامت دهان و دندان، بهداشت دهان و دندان، علائم بیماری ها، بدن سالم، حس بویایی، حس لامسه، حس چشایی، حس بینایی،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic