تاریخ : سه شنبه 16 آبان 1391 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

گوشِ خر بفروش و دیگر گوش خر          کین سخن را درنیابد گوشِ خر

گوشِ خر در این بیت کنایه از حواس جسمانی انسان است. خر سمبل جهالت و نادانی شناخته می شود. حواس ظاهری و جسمانی در مرتبه ای قرار دارند که قادر به دریافت و درک حقایق عمیق و اسرارآمیز نیستند. حواس پنجگانۀ انسان به محسوسات توجه دارند و فاقد توان شهود معانی ژرف و معارف لاهوتی می باشند.

این قانون به ما می آموزد که با گوش ظاهری امکان شنیدن ندای باطن و غوغای روح و جان وجود ندارد. برای دریافت حقایقِ عالم معنا راه چاره آن است که از گوش جسمانی بگذریم و گوش دیگری بگشاییم، تا توان شنیدن ندای جان را بیابیم. چرا که حواس مادی از حد فرا گرفتن علوم عقلی و نقلی فراتر نمی روند و اتکاء به آنها همچون تکیه بر پای چوبین است که آدمی را به مقصود نخواهد رساند؛ بلکه در میانۀ راه او را در بیابان سرگردان خواهد کرد.

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، حواس مادی، علوم عقلی، علوم نقلی، روح و جان، حواس جسمانی، جهالت و نادانی، خر، ندای جان، ندای باطن، آنتی ویروس نود 32، آپدیت آنتی ویروس نود 32،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات