تاریخ : یکشنبه 22 اردیبهشت 1392 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

ای خنک آن را که او ایام پیش      مغتنـم دارد گزارد وامِ خویش

 

خوشا به حال آن کس که در روزگار جوانی فرصت را غنیمت شمرده، بار سنگین اوصاف حیوانی را فرو گذارد و به مراتب کمال دست یابد. جوانی هدیه ای است الهی و انسان ها می توانند با استفاده از این نیروی عظیم و سرمایۀ گران قیمت، به مدارج بالای انسانی و الهی دست یابند. در دوران جوانی انسانها از صحت و قوت جسمانی برخوردارند و همچون باغی سرسبز و پرطراوت می توانند به بارور کردن شکوفه های جان خود همت گمارند و میوۀ انسانیت بپرورانند.

 

اندر آن ایام کش قدرت بود          صحـت و زور دل و قوت بود

وان جوانی همچو باغ سبز و تر    می رسـانـد بی دریغـی بار و بر


دوران جوانی همانند خانه ای است که سقفی بلند و افراشته، و ستون هایی استوار و پابرجا دارد و برای رشد و کمال، سرایی بسیار مناسب است. لذا باید این فرصت و موقعیت ارزشمند را مغتنم شمرد و به نحو مطلوب از آن بهره جست؛ پیش از آنکه ایام پیری فرا برسد و مرگ گریبان انسان را بگیرد.

 

خانه ای معمور و سقفش بس بلند

معتـدل ارکـان و بی تـخـلـیـط و بـنـد

پیش از آن کایام پیری در رسد          گردنت بندد به حبـل من مسـد

 

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: ای خنک آن را که او ایام پیش، روزگار جوانی، مراتب کمال، انسانیت، باغ سبز، پیری، رشد و کمال، مرگ، مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی،
دنبالک ها: جمال حق،

تاریخ : یکشنبه 16 مهر 1391 | 10:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

مرغ پر نارسته چون پرّان شود          لقمۀ هر گربۀ درّان شود

چنانچه پرنده ای که هنوز پر در نیاورده است بخواهد از حد خود خارج شود و به تقلید از بزرگان به پرواز درآید، ناگزیر طعمۀ گربه ای خواهد شد که در کمین آن نشسته است. چنانچه در جامعه افرادی که هنوز به مرتبۀ پختگی و خودسازی و دفع هواهای نفسانی دست نیافته اند به مسئولیت های سنگین گمارده شوند و سرنوشت انسانها در دایره تصمیمات آنها قرار گیرد، هم خود را تباه می کنند و هم جامعه را به سوی تباهی و سقوط می برند. در وادی سلوک و عرفان نیز  کسانی که به مرتبۀ بلند کمال انسانی نرسیده اند صلاحیت پیشوایی ندارند.

انسانی که به مرحلۀ رشد و کمال معنوی و اخلاقی دست پیدا کند و از کید نفس برهد همچون پرندۀ رشد یافته ای است که می تواند بدون یاری گرفتن از دیگران و بدون راهنمای نیک و بد به پرواز درآید.

چون برآرد پر بپرّد او به خود          بی تکلف بی صفیر نیک و بد

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، پرواز، جامعه، تقلید، عرفان، سلوک، کمال انسانی، نفس، انسان، رشد و کمال، هوای نفس، خودسازی، آنتی ویروس نود 32، آنتی ویروس ESET NOD32 Antivirus 5،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic