تاریخ : دوشنبه 13 شهریور 1391 | 05:32 ب.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

هرچه بر تو آید از ظلمات و غم          آن ز بی باکی و گستاخیست هم

 

این قانون فراگیر به ما می گوید اندوه و غم در زندگی آدمیان و غلبة تیرگی بر روشنائی ناشی از گستاخی وبی توجهی و عدم رعایت حقوق دیگر انسان هاست که به صورت مصائب و مشکلات برای ما پدیدار می شود. جلال الدین برای روشن شدن مطلب چنین می گوید:

 

هر که بی باکی کند در راه دوست          ره زن مردان شد و نامرد اوست

از ادب پرنور گشتت این فلک          و ز ادب معصوم و پاک آمد ملک

 

بی باکی و گستاخی روا داشتن در مسیر حق و ناسپاسی کردن، در حقیقت راه دیگران را بستن است و این از مصادیق ناجوانمردی تلقی می شود.

مولوی می گوید:

 

نورانیت این عالم برای آن است که عوامل گردش فلک رعایت ادب می کنند و از مسیر عهد و قانون خارج نمی شوند وبه همین دلیل هم هست که ملائک از آلودگی و گناه پاکیزه هستند و پاکی آنان از مقام ادب آنان ظاهر می شود.

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، جلال الدین محمد بلخی، ملائکه، آلودگی به گناه، ناسپاسی، ادب، قانون زندگی، بی باکی، ناجوانمردی، مصائب و مشکلات، روشنایی، اشعار مولوی، شرح مثنوی،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات