تاریخ : دوشنبه 1 آبان 1391 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

آخر هر گریه آخر خنده ای است     مرد آخربین مبارک بنده ای است

سرانجامِ هر گریه ای شادی و خنده خواهد بود. انسان خردمند کسی است که به پایان کار بیندیشد و شادکامی پایانی را در نظر داشته باشد و از سختی ها و گرفتاری ها نهراسد و بداند که احوال روزگار متغیر است و در نهایت ایام به کام او خواهد شد. انسانهای عاقبت بین بندگان مبارک و فرخنده ای هستند که با رفع عیوب و کاستی های خود به کمال مطلوب می رسند و عروس شادکامی را به آغوش می کشند. چه بسا افراد و حاکمانی که در ابتدا روزگار به کامشان بود و در انتها به خاک سیاه نشستند و به بدبختی ها دچار آمدند.

 

گریاندن دیگران نیز از این قاعده خارج نیست. کسی که دیگر انسانها را با ظلم و تعدی خود برنجاند و بگریاند بی تردید چشمانش خواهد گریست. شفقت و مهربانی با خلق، نیازمند رقّت قلب و پاکی روح است. کسی که بر حال خود می گرید و نواقص خود را در نظر دارد، بر چشم اشک بار دیگران نمی خندد.

 

اشک خواهی رحم کن بر اشک بار          رحم خواهی بر ضعیفان رحم آر

 

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، گریه، خنده، انسان خردمند، اشک، شادی و خنده، شادکامی، آغوش، عروس، مهربانی، رقت قلب، کمال، پاکی روح، آپدیت آنتی ویروس نود 32،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات