تاریخ : پنجشنبه 6 مهر 1391 | 11:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

چون بسی ابلیس آدم روی هست          پس به هر دستی نشاید داد دست

در میان آدمیان همواره افرادی یافت می شوند که در چهره انسانی، افکار و اعمال شیطانی از آنان صادر می شود. این دسته از مردم باطنی آلوده به صفات ناپسند شیطانی دارند و چون ظاهرشان همانند دیگر انسان هاست شناخته نمی شوند و تشخیص آنان از آدمیان با فضیلت و خوش نیت و خیرخواه به آسانی ممکن نیست.

جلال الدین مولوی در این قاعده می گوید: در زندگی مراقب باشید شیاطین انسان نما را به جای انسانهای پاک و اهل حقیقت اشتباه نگیرید و با آنان بساط دوستی و رفاقت نیفکنید و دست در دست آنان نگذارید. چه بسا افرادی که به ظاهر ادعای مرادی و پیشوایی می کنند ولی در باطنشان شیطان حکومت می کند و از این راه انسان های ساده و خوش باور را به گمراهی می کشانند و از مسیر حقیقت خارج می کنند. اینان مانند صیادی هستند که هنگام شکار به تقلید از صدای پرندگان می پردازد تا بتواند آنان را بفریبد و به دام خود گرفتار سازد.

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، افکار شیطانی، صفات شیطانی، انسان، شیطان، دوستی، حکومت شیطان، پرندگان، فضیلت، ابلیس، شیاطین انسان نما، آدم، آدمی، حقیقت شیطان،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات