تاریخ : یکشنبه 4 فروردین 1392 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

سال ها گر ظن دود با پای خویش

نگذرد ز اشکاف بینی های خویش

 

ظن و گمان از پدیده هایی است که می تواند فکر و ذهن انسان را همواره مشغول و گرفتار خود سازد. در قرآن کریم بعضی از ظن ها گناه معرفی شده است. مولانا می گوید: صاحبان اندیشه های وهم آلود در راه جستجوی حق توفیق چندانی نمی یابند. افرادی که دچار ظن و گمان دائم هستند، سالیان طولانی در پی اوهام و خیالات خود می دوند، لکن در پایان به حقیقتی نمی رسند و به سرزمین جان راهی نمی یابند و پس از آن همه کوشش و تلاش بی حاصل، در نهایت از بینی خویش نیز جلوتر نمی روند. انسانِ آغشته به گمان های وسواس گونه هرگز به حقایق درون واقف نمی شود، چرا که از اصل ها غافل است و عمر خود را در مسیر پرداختن به همین آلودگی های ذهنی مصروف می دارد.

 

آن که وسعت نگاهش از نوک بینی اش بیشتر نیست و اندیشۀ او همچون برکۀ کوچکی است که فراخی و ژرفا ندارد، فراتر از بینیِ خود را نمی بیند و درک نمی کند. چنین انسانی هرگز به بوستان جان راه نمی یابد و عطر گل های زیبای انسانیت همچون صداقت، پاکی، گذشت و مهربانی را استشمام نمی کند. عطر خوشِ غیب آنگاه که با دم اولیای الهی درآمیزد، به مشام آدمیان می رسد. و برای دریافت آن عطر روح نواز باید به بینی باطنی دست پیدا کرد. وگرنه با این بینی ظاهری که نمی توان به گلستان جانان راه یافت

 

تا به بینـی نایـدت از غیـب بـو           غیر بینی هیچ می بینی؟ بگو

 

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: سال ها گر ظن دود با پای خویش، ظن و گمان، فکر و ذهن انسان، قرآن کریم، گناه، صاحبان اندیشه های وهم آلود، در جستجوی حق، اوهام و خیالات، سرزمین جان، گمان های وسواس گونه، حقایق درون، عمر، آلودگی های ذهنی، وسعت نگاه، بینی، بوستان جان، عطر گل های زیبا، صداقت، پاکی، گذشت، مهربانی، عطر خوش غیب، دم اولیای الهی، عطر روح نواز، گلستان جانان، تا به بینـی نایـدت از غیـب بـو، مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، سوره حجرات،
دنبالک ها: جمال حق،

تاریخ : چهارشنبه 15 شهریور 1391 | 07:35 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

بر خیالی صلحشان و جنگشان          وز خیالی فخرشان و ننگشان

در موارد فراوانی دعوا و آشتی ما و مهر و قهر ما از تصورات و خیالات ناشی می شود و فخرفروشی ها و احساس ننگ و عار کردن نیز بر پایه اوهام و ذهنیت های نادرست و ظن و گمان رخ می دهد.

گاهی تصور نادرست از فرد یا موضوعی آدمیان را به تقابل با هم سوق می دهد. مانند دو انسانی که زبان یکدیگر را نمی دانند و بر سر موضوعی که با هم اتفاق نظر دارند به دعوا و کشمکش دچار می شوند و چون شخصی سومی که زبان طرفین دعوا را می داند وارد موضوع می شود اختلاف به نفع هر دو برطرف می گردد.

در طول تاریخ بشر چه جنگ های سنگینی که براساس خیالات واهی و ظن و گمان رخ نداده است و چه جان های با ارزشی که فدا نشده است.

کشته شدن محمدتقی خان امیرکبیر به فرمان ناصرالدین شاه قاجار نمونه ای از این توهمات واهی بود.

    منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: شرح مثتوی، مثنوی معنوی، مثنوی معنوی مولوی، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولوی، اشعار مولانا، جنگ و صلح، ظن و گمان، ناصر الدین شاه، امیر کبیر، محمد تقی خان امیر کبیر، فخرفروشی، قهر و آشتی،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic