تاریخ : دوشنبه 1 آبان 1391 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

چون خدا خواهد که پردۀ کس درد     میلش اندر طعنۀ پاکان بَرد

افرادی که می خواهند به عیب جویی از پاکان و وارستگان روی بیاورند باید بدانند که خداوند در کمین آنان نشسته تا آنان را رسوا کند و ماهیت پلیدشان را برای دیگران آشکار نماید. برعکسِ این افراد، انسان های حلیم و حکیم همواره می کوشند تا عرض و آبروی افراد را مصون نگه دارند. آنان با صبوری و بردباری از کنار خطاهای دیگران می گذرند و با استفاده از صفت ستّاریت همچون خداوند عیب پوشی می کنند. اما کسانی که در زشتی ها پایداری می نمایند و پلیدی را از حد می گذرانند، با بدگویی و طعن پاکان بدون آنکه خود بدانند بی آبروییِ خود را رقم می زنند و پرده های خود را می درند.

 

چون خدا خواهد که پوشد عیب کس          کم زند در عیب معیوبان نفس

 

اگر کسی می خواهد که خداوند معایبش را بپوشاند و آبرویش را حفظ نماید، باید عیب جوییِ دیگران نکند.

 

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، خدا، آبرو، صبر و بردباری، ستاریت، حلم، انسان حلیم، عیب جویی، نفس، آپدیت آنتی ویروس نود 32،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic