تاریخ : دوشنبه 24 مهر 1391 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

 

پس تو سرهنگی مکن با عاجزان          زانکه نبوَد طبع و خوی عاجز، آن

یکی از خصایص ناپسند و مذموم در جوامع بشری، برتری جویی افرادِ دارای قدرت و ثروت بر دیگران است. اینگونه انسانها در هر سطح و مرتبه و مقامی که باشند همینکه نسبت به همنوعان خود تفوقی می یابند، سرکش می شوند و تلاش می کنند بر انسانهای دیگر چیرگی و غلبه پیدا کنند و آنان را زیردستان خود قرار دهند و به وسیله آنان به مطامع خود دست یابند. اینان بر ضعیفان و عاجزان سرهنگی روا می دارند.

 

جلال الدین به ما می گوید: اکنون که دانستی این خصیصه نادرست و نازیباست، پس بر خود لازم بدان که وقتی به توانایی رسیدی، بر مردمانِ ناتوان چیرگی نجویی و با قهر و کبر با آنان رفتار نکنی. چرا که خود نیز همیشه نسبت به توانایی های فردی تواناتر، عاجز و ناتوان خواهی بود. و خوی انسان عاجز این نیست که بر دیگران سلطه جویی کند. تواضع و خاکساری در همه حال پیشۀ مردان خدا است.

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، مردان خدا، کبر، تواضع، سلطه جویی، قدرت، ثروت، قدرت و ثروت، انسان، جوامع بشری، آنتی ویروس نود 32،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic