تاریخ : چهارشنبه 26 مهر 1391 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

زانکه هر مرغی به سوی جنس خویش     می پرد او در پس و جان پیش پیش

 

همانگونه که مرغان و پرندگان با همجنسان خود پرواز می کنند و در مسیر زندگی همدیگر را می یابند و همزیستی می نمایند، آدمیان نیز به همنوعان خود رغبت و تمایل پیدا می کنند. در حقیقت هر موجودی به سوی اصل و جوهر خود در سیلان است. ارواح انسانها در پیشاپیش آنها در پروازند و جسم آنان به دنبال روحشان حرکت می کند. این بدان معناست که افعال و حرکات و سکنات جسم، تابع روح است. چنانچه روح انسان در مراحل تکامل و پویایی و رشد قرار گرفته باشد، اندیشه و اعمال او نیز در مسیر کمال حرکت می کند و چون جان او شکوفا گشته است، در رفتارش نیز شکوفایی و رشد و تعالی پدیدار می شود. جلال الدین در تشریح این قانون می گوید:

 

کافران چون جنس سجّین آمدند          سجن دنیا را خوش آیین آمدند

 

از آنجا که کافران و حق ستیزان هم جنس و هم سنخ دوزخ و آتش اند، لذا زندان دنیا را به عنوان هدف مطلوب خود برمی گزینند و برای کسب لذایذ ناپایدار دنیوی به هر طریق می کوشند.

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، دنیا، سجین، لذات دنیا، پرندگان، پرواز، مسیر زندگی، زندگی، همزیستی، جسم و روح، روح انسان، مراحل تکامل، مسیر کمال، رشد و تعالی، اندیشه، پرواز روح، آنتی ویروس نود 32،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات