تاریخ : سه شنبه 24 اردیبهشت 1392 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

ترک شهوت ها و لذت ها سخـاست

هر که در شهوت فرو شد برنخاست

 

سخاوت مصادیق فراوانی دارد. عارفان و حکیمان یکی از مهمترین مصادیق آن را عبور از خواسته ها و شهوات نفسانی و گذشت از لذت های زودگذر مادی دانسته اند و آن را به باتلاق ژرفی تشبیه کرده اند که هر کس خود را نپاید، در این مانداب مهلک فرو افتد و دیگر راهی برای خروج از آن نیابد.


جلال الدین ترک لذات و شهوات را سخاوت معرفی می کند و به انسان ها هشدار می دهد: مراقب باشید در این چاه هولناک نیوفتید که اگر چنین شود، برون شدن از آن برایتان میسر نگردد. در ادامه، مولانا به روایتی اشاره می کند که سخاوت و بخشندگی را درختی از درختان بهشت دانسته که شاخ و برگهای آن در دنیا ظهور یافته و هر کس آن شاخه ها را برگیرد، به بهشت جاودان رهنمون می شود. خوشا به حال کسی که از این سروِ بهشتی شاخی برگیرد و به اوج آسمان ها هدایت شود. و بدا به حال آنکه شاخه های این درخت را از کف بنهد و بی راهبر بماند.

 

این سخا شاخی است از سرو بهشت

وایِ او کـز کـف چنین شـاخـی بهشت
 
عروه الوثقی است این ترک هوا

برکشد این شاخ، جان را بر سما

 

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: ترک شهوت ها و لذت ها سخـاست، ترک شهوت، ترک لذت، عارفان، حکیمان، لذتهای زودگذر مادی، سخاوت، شهوات، باتلاق، ظهور، سرو بهشتی، اوج آسمان، بخشندگی و سخاوت، هدایت، بهشت جاویدان، عروه الوثقی، مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات