تاریخ : سه شنبه 21 شهریور 1391 | 11:17 ب.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

عاشقان جام فرح آنگه کشند       که به دست خویش خوبانشان کُشند

مدعیان عاشقی آن هنگام جام نوشین شادکامی و فرحناکی را می نوشند که تعلقات (من طبیعی) را در پیشگاه عشق قربانی کنند و از هستی مجازی خود بگذرند و در معشوق حقیقی فنا شوند.

انسان عاشق مادامی که از هواهای خود عبور نکند و وابستگی ها را به قربانگاه عاشقی نبرد شراب ظهور خوشدلی و کمال را نمی نوشد. برای راهی شدن در جاده کمال و رسیدن به معشوق و دست یافتن به مقام وصل راهی جز رهایی از خویش وجود ندارد. برای همین است که مجنون در دایره عشق لیلی سر از پای نمی شناخت و حتی قهر او را علامت لطف و مهر لیلی به خود می دانست.

اگر با دیگرانش بود میلی          چرا ظرف مرا بشکست لیلی

«منبع: جمال حق»




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: شرح مثنوی معنوی مولوی، مثنوی مولوی، اشعار مولانا، مولوی، مولانا جلال الدین محمد بلخی، عاشق، عشق، معشوق، مجنون، لیلی و مجنون، انسان عاشق، عاشقی، کمال، قربانگاه عاشقی، عشق مجازی، فنا،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic