تبلیغات
اوج پرواز - مطالب ابر می
تاریخ : چهارشنبه 13 شهریور 1392 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

«دورة تكنیكهای موفقیت»

«دکتر شاهین فرهنگ»

قسمت اول

(مطالب فوق خلاصه ای است از سمینار چهارده  جلسه ای «تكنیكهای موفقیت دکتر شاهین فرهنگ»  كه در باغ نورِ اصفهان در تابستان سال 1385 برگزار گردید که به یاری خداوند به مرور در وبلاگ «اوج پرواز»  قرار داده خواهد شد.)

بنام تو ای می، كه جان پروری

 

حدیث دل انگیز هر دفتری

 

به نام تو آغاز کردیم باز

 

در عشق را باز کردیم باز

پیش گفتار

در مجموعة هستی قوانینی وجود دارد، و همة ذرات هستی مطابق با این قوانین رشد می كنند. و اگر ما این قوانین را یاد بگیریم و تابع این قوانین بشویم انسان موفقی خواهیم بود.  

تحقیقات نشان می دهد كه انسانهای موفق انسانهای منحصر به فردی نبوده اند،بلكه اكثر آنها قوانین هستی را شناخته اند و از آن پیروی كرده اند. یكی از مهمترین دلایل عدم موفقیت ما در این است كه با كائنات و قوانین آن همسو و هم جهت نبوده ایم.

در طول زندگی ما لحظات بسیاری است كه هستی به سراغ ما می آید تا به ما امتیاز و هدایای نفیس بدهد ولی ما در آن لحظه ها خواب هستیم و همة فرصتها را از دست می دهیم.

رسول اكرم(ص)می فرمایند:  انسانها در خوابند و زمانی بیدار می شوند كه می میرند.

ما در این دوره می خواهیم یاد بگیریم كه همواره بیدار باشیم و در لحظه ها چنگ انداخته و آنهارا از آن خودمان بكنیم.

 ما به این دنیا آمده ایم برای كارهای بزرگ، من و شما هنرمندانی هستیم كه آمده ایم بزرگترین و تنها اثر هنری خودمان را خلق كنیم، و آن زندگی من و شماست. آمده ایم شاهكاری خلق كنیم و برویم.

مشاهده در ادامه مطلب


ادامه مطلب

طبقه بندی: دوره تکنیکهای موفقیت دکتر شاهین فرهنگ،
برچسب ها: عشق، می، جان، اوج پرواز، دوره تکنیکهای موفقیت دکتر شاهین فرهنگ، باغ نور اصفهان، قوانین هستی،

تاریخ : یکشنبه 12 خرداد 1392 | 12:11 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

آن شراب حق ختامش مُشک ناب

بـاده را ختمش بـود گـنـد و عـذاب

 

این بیت ناظر به مفاهیم بلند آیات ۲۵ و ۲۶ سوره مبارکه مطففین است که می فرماید:

 

یُسْقَوْنَ مِن رَّحِیقٍ مَّخْتُومٍ خِتَامُهُ مِسْكٌ وَفِی ذَٰلِكَ فَلْیَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ

 

)نیکوکاران (از باده‌اى مُهر شده نوشانیده شوند. [باده‌اى كه‌] مُهر آن، مُشك است، و در این }نعمتها{ مشتاقان باید بر یكدیگر پیشى گیرند.


در گذشته خمره های شراب را تا موقع آماده شدن، با گِل و موم می پوشاندند تا هوای بیرون وارد آنها نشود. خداوند در قرآن کریم شراب طهور معنوی و شربت گوارای حیات جاوید را به ابرار و مؤمنان بشارت داده و آن را مُهر شده به مُشک ناب اعلام کرده است. به تعبیر دیگر، شراب بهشتی را عاری از ناپاکی و آلودگی معرفی کرده که بر خلاف باده های دنیوی طعم تلخ و گزنده ندارد و انسان را به خماری و خمودگیِ عقل مبتلا نمی کند.


مولانا در این بیت مردان حق و اولیای الهی را به جام های شراب طهور بهشتی تشبیه نموده که جانشان مملو از نفحات الهی و الهامات غیبی است و مهر و نشان حق بر آن خورده است. آنان پیامبران حقند و چون زبان به سخن بگشایند، عطر کلامشان جان انسان ها را از معنویت و نورانیت سرشار می سازد. مجالست با آنان انسان را از منطقۀ "من طبیعی" فراتر برده و احوال او را دگرگون می کند.

 

                         

در مقابل، شرابخواران دنیایی انسان هایی دون صفت و غرق شده در باتلاق خصلت های حیوانی اند که شیشۀ جانشان پُر است از جلوه های شهوانی و آن را با گِل سر بسته اند و همینکه سرپوش از آن برگیرند و زبان به سخن باز کنند، بوی گند و عذاب از کلامشان به مشام می رسد. مجالست با اینگونه افراد، آدمی را به سقوط در دایرۀ حیوانیت می کشاند.

 

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: آن شراب حق ختامش مُشک ناب، می، شراب طهور، منظره، انگور، سوره مبارکه مطففین، نیکوکاران، مشک، باده، حیات جاوید، قرآن کریم، خمره شراب، مومنان، خماری، شراب بهشتی، خمودگی، عقل، مردان حق، اولیای الهی، جام شراب، الهامات غیبی، نفحات الهی، عطر، پیامبران، من طبیعی، شرابخواری، باتلاق، حیوانیت، عذاب، مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی،
دنبالک ها: جمال حق،

تاریخ : جمعه 10 آذر 1391 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

چون نمایی مستی ای خورده تو دوغ          پیش من لافی زنی آنگه دروغ؟

برخی از افراد بی آنکه درون خود را پرورده باشند و راهی به سرزمین نورانیِ جان پیدا کرده باشند و مزۀ عشق و عاشقی را چشیده باشند و شراب طهور الهی را نوشیده باشند، خود را عاشق و سرمست جلوه می دهند و در میان مردم چنین وانمود می کنند که "می" خورده اند و مست و شیدایند. در صورتیکه اینان دوغ خورده اند و گمان کرده اند و یا چنین وانمود می کنند که شراب نوشیده اند و با دروغ و گزافه گویی لاف مستی می زنند و خود را در عداد اولیاء و بزرگان قرار می دهند.

یکی از پدیده های ناروایی که اغلب در جامعه دیده می شود همین است که مدعیان دروغین و دوغ خوردگان "می" ناشناس، جامه و ردای خراباتیان به تن می کنند و در میان مردم به مستی و عربده کشی ظاهر می شوند و دکان فریب می گشایند و شراب تنبلی می فروشند و لاف گزاف می زنند و مدتی مردمان را به دکان خود سرگرم می سازند و عمرشان بر باد می دهند. اینان دوغ خوردگان مست نمایی هستند که نام و نان خود را در دروغ گویی و لاف زنی جستجو می کنند.

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، مستی، عاشق، عاشق سرمست، عشق و عاشقی، مزه عشق و عاشقی، می، مدعیان دروغین، شراب، لاف و گزاف، لاف مستی، خراباتیان، شراب طهور الهی، آنتی ویروس نود 32، nod 32،
دنبالک ها: جمال حق،