تاریخ : جمعه 12 آبان 1391 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

گر توکّل می کنی در کار کن          کشت کن پس تکیه بر جبّار کن

یکی از برداشت های نادرست که گاهی در جامعه مشاهده می شود، نوع باور بعضی از افراد به موضوع مهم توکل است. این دسته از افراد تصور می کنند که معنای توکل آن است که از هر گونه کار و تلاش و تدبیر دست بشویند و صرفاً با گفتن جملۀ توکل بر خدا، دسترسی به هدف خود را به عهدۀ خداوند بگذارند و خود در گوشه ای بنشینند و منتظر نتیجه ای باشند که برای آن هیچ تلاشی نکرده اند.

مولانا در این بیت با استفاده از حدیث معروف نبوی می گوید: توکل کردن با جوهرِ کار و کوشش درآمیخته است و انسان متوکّل کسی است که به وظایف خود در حد مقدورات خویش عمل می کند و بقیۀ امور و نتیجۀ کار را به خداوند محوّل می نماید و از او برای رسیدن به هدف مطلوب یاری می جوید. کشاورزی که زحمت کاشتن دانه و بذر را به خود نمی دهد و تنها با تکیۀ بر توکل، انتظار برداشت محصول دارد، هرگز میوه ای نخواهد چید. مولانا می گوید: ابتدا دانه ها را بکارید و سپس بر خداوند توکل کنید. تا او در امتداد تلاش شما، عوامل خارج از دسترس شما را به حمایت و یاریتان گسیل دارد.

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، توکل، کار و کوشش، امتداد، انتظار، برداشت محصول، میوه، کشاورزی، هدف، دسترسی به هدف، کار و تلاش، آنتی ویروس نود 32، آپدیت آنتی ویروس نود 32،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات