تاریخ : دوشنبه 6 آذر 1391 | 12:29 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

« سخنان امام حسین (ع) »

« قسمت دوم »

« لذت دنیا »

امام حسین(ع):

ای اهل لذتهای ناپایدار دنیا! (بدانید كه) فریفته شدن به سایة ناپایدار، ساده لوحی و (كم عقلی) است.

ص928

« بخشش »

امام حسین(ع):

آنگاه كه دنیا، در حق تو جوانمردی نمود و به تو روی آورد، تو همه آنرا- پیش از آنكه از دستت برود- بر مردم ببخش.

نه بخشش تو، آن را (هر گاه روی آورد) از بین می برد و نه بخلِ تو (هرگاه پشت كند) آنرا نگه می دارد.

ص919

« ناتوان ترین مردم »

امام حسین(ع):

ناتوان ترین مردم، كسی است كه از دعا كردن نیز واماند و بخیل ترین مردم، كسی است كه در سلام دادن نیز بخل ورزد.

ص860

« استدراج »

امام حسین(ع):

غافلگیری و استدراج خدای سبحان بندة خود را به این است كه: نعمتهای خود را بر او، سرشار سازد و توفیق شكر آنها را، از او بگیرد.

ص860

« نشانه های خائن و بدكار »

امام حسین(ع):

درستكار آسوده است؛ بی گناه بی باك است؛ خیانتكار ترسان است؛ و بدكار هراسان است؛ هر گاه آشفتگی و بلا بر عاقلی روی آورد، اندوه خود را با دور اندیشی می زداید؛ و برای چاره جویی درِ خانة عقل را می كوبد.

ص815

« نشانه های دانا و نادان »

امام حسین(ع):

از نشانه های اسباب قبولی اعمال، همنشینی با خردمندان است و از نشانه های اسباب نادانی، كشمكش با نابخردان است و از نشانه های دانا، نقادی او از گفتار خود و آگاهی او، از اسرار آرای گوناگون است.

ص816

« پاداش عبادت »

امام حسین(ع):

هر كس، خدا را آنگونه كه حق پرستش اوست، بپرستد؛ خدا (از فیض خود) به او، بالاتر از آرزوها و كفایتش، ارزانی دارد.

ص822

« بهترین عبادت »

امام حسین (ع):

جمعی، خدا را از شوق بهشت می پرستند؛ این عبادت سوداگران است و گروهی، خدا را از بیم دوزخ می پرستند؛ این عبادت بردگان است و مردمی هم، خدا ر از روی شكر و قدرشناسی و شوق می پرستند؛ این عبادت آزادگان و بهترین عبادت است.

ص822

« ادب چیست؟ »

امام حسین(ع):

ادب این است كه از خانة خود، بیرون آیی و با هیچ كس برخورد نكنی، مگر اینكه او را برتر از خود ببینی.

ص824

« تسلیم در برابر گزینش خدا »

امام حسین(ع):

هر كس به نیك گزینی خدا، برای خود مطمئن شود، جز آنچه خدا برایش گزیده و پیش آورده است، آرزو نمی كند و نمی طلبد.

ص821

« اوصاف مومن »

امام حسین(ع):

حقا كه مومن، خدا را حافظ و ناظر خود گرفته و گفتار او را آیینة خود گزیده است؛ گاهی در اوصاف مومنان كه در كلام الهی آمده؛ چشم می دوزد و زمانی در ویژگیهای سركشان؛ می نگرد.

از این رو، بهره بری او از كلام خدا؛ در لطایف و حقایق و اسرار آن؛ اندر است و در ژرفای معرفت خود، غوطه ور است؛ از هوشمندی خود، در بلندای یقین، جایگزین است و در پاكی و پاكداشت خود، استوار است.

ص820

« شریف ترین مردم »

امام حسین(ع):

شریف ترین مردم كسی است كه پیش از اندرز دیگران، خود پند گیرد و پیش از بیدار باش دیگران، خود بیدار شود.

ص816

« صفتهای زیبا »

امام حسین(ع):

هر كس این پنج چیز را نداشته باشد از زندگی خود چندان بهره ای نمی برد: عقل، دین، ادب، شرم و خوش خلقی.

ص816

« درخواست ادب نكردن با بلا »

امام حسین(ع):

بارالها! مرا با احسانِ خود كه همراه با ناسپاسی و غفلتم از گناهان می باشد، آرام آرام به شقاوت میفكن و با حوادث ناگوار و گرفتاریها، مرا تادیب مفرما.

ص860

 

« انحطاط انسان »

امام حسین(ع):

ننگ آدمی را همین بس كه او را ببینی، از مقام بلند انسانیت، به پستی و سقوط و تباهی، فرود آید.

آنچنان كه بر كارهای ناشایست، آزمند باشد و بر كارهای شایسته بی میل و بی نشاط.

ص926

« در نكوهش فزونی مال »

امام حسین(ع):

هر چند به اموال ثروتمند افزوده شود، حزن و گرفتاری او، فزون خواهد شد.

می شناسیم تو را ای دنیا! ای آنكه محبت تو ناگواركنندة زندگیست! و ای سرای هر فناپذیر و هر فرسوده!

ص932

« در پایداری »

امام حسین(ع):

ای نفس شكیبا باش كه رسیدن به خواسته ها، پس از تشنگی است و حقا كه جان من، در جهاد شتاب یافته است.

ص924

« فریب مال دنیا خوردن »

امام حسین(ع):

ما و هر كه در دنیاست، مانند مسافرانی هستیم كه كوچ شتابان ما نزدیكست.

از سرانجام دنیا، آنچنان بی خبریم كه گویی، آن را با آن همه تبریك گفتنها و تسلیت دادنها، نیازموده ایم و ندانسته ایم كه هیچ جای ماندن و درنگی در آن نیست و هیچ كژی و انحراف از سیر پیوستة آن جز عبور وجود ندارد.

ص923

منبع: کتاب فرهنگ جامع سخنان امام حسین (ع)

تدوین: گروه حدیث پژوهشكدة باقرالعلوم

زیر نظر سازمان تبلیغات اسلامی




طبقه بندی: سخنان امام حسین (ع)، معرفتی و دینی،
برچسب ها: امام حسین (ع)، سخنان امام حسین (ع)، فرهنگ جامع سخنان امام حسین(ع)، نصایح امام حسین (ع)، کلامی از امام حسین (ع)، پندهایی از امام حسین (ع)، لذت دنیا، ساده لوحی، کم عقلی، جوانمردی، بخشش، بخل، ناتوان ترین مردم، دعا، بخیل ترین مردم، سلام کردن، استدراج، توفیق شکرگذاری، نشانه های خائن، نشانه های دانا، نشانه های نادان، نشانه های قبول اعمال، همنشینی با خردمندان، آگاهی، پاداش عبادت، حق پرستش خدا، آرزوها، بهترین عبادت، عبادت سوداگران، قدرشناسی، عبادت بردگان، عبادت آزادگان، بیم دوزخ، ادب چیست؟، تسلیم در برابر خدا، اوصاف مومن، کلام الهی، ژرفای معرفت، بلندای یقین، حقایق اسرار، شریفترین مردم، پند و اندرز، صفات زیبا، خوش خلقی، زندگی، ناسپاسی، غفلت از گناه، شقاوت، انحطاط انسان، سقوط انسان، مقام انسانیت، کارهای شایسته، حوادث ناگوار، پایداری، محبت، حزن، در نکوهش مال، تشنگی، جهاد، فریب دنیا، کژی و انحراف، آنتی ویروس نود 32، nod 32،

تاریخ : چهارشنبه 10 آبان 1391 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

شکر قدرت قدرتت افزون کند          کفر نعمت از کفت بیرون کند

قدرت و توانایی های گوناگون انسان، نعمت هایی هستند که خداوند در وجود آدمی به ودیعه نهاده است. شکوفا کردن این توانایی ها و بکار گرفتن آنها در مسیر کمال و خدمت به انسانها، در حقیقت همان شکر نعمت را به جا آوردن است. این قانون به ما می آموزد: قدرت و توانایی های خود را در مسیر حق بکار بگیرید تا بر اثر استفادۀ صحیح از این توانمندی ها، قدرت شما فزونی یابد.

چنانچه انسان از استعدادهای خود در جهت مطلوب بهره بجوید، هم استعدادهایش شکوفاتر و قدرتمندتر می شود و هم باعث خلق توانایی های نو و تازه می شود. اما اگر از این استعدادها استفاده نشود، در وجود آدمی دفن می شوند و انسان بواسطۀ این غفلت، نعمت های فراوانی را از کف می دهدقرآن کریم می فرماید: لئن شکرتم لازیدنکم و لئن کفرتم انّ عذابی لشدید

شکر نعمت به معنائی که در بالا گفته شد موجبات افزایش آن را فراهم می سازد و کفر نعمت که به معنای بهره نجستن از نعمت است، ناسپاسی تلقی می شود و باعث از دست رفتن نعمت می گردد.

زآنکه بی شکری بود شوم و شنار          می برد بی شکر را در قعر نار

شنار: زشت

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، قانون زندگی، قوانین زندگی، ناسپاسی، قدرت، شکر نعمت، نعمتهای الهی، کفران نعمت، کمال انسان، مسیر کمال، مسیر حق، استعدادهای انسان، قرآن کریم، آپدیت آنتی ویروس نود32،
دنبالک ها: جمال حق،

تاریخ : چهارشنبه 15 شهریور 1391 | 07:02 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

بدگمانی کردن و حرص آوری          کفر باشد پیش خوان مهتری

 

کسی که برای مهمانی به مجلس بزرگان اهل کرم دعوت می شود چنانچه حرص و طمع بر او غالب شود و زیاده خواهی کند در حقیقت کفران نعمت کرده است و خود را از عطایا و مزایای این ضیافت محروم می دارد.

 

خداوند برای قوم حضرت موسی بدون تلاش و زحمت مائده آسمان می فرستاد و آنها می خوردند. پس از مدتی چند نفر از میان قوم موسی زیاده خواهی کردند و بهانه گرفتند که در این سفره مهمانی از سیر و عدس خبری نیست. اینان اینگونه گشتاخی نمودند و ناسپاسی کردند و این بدگمانی به صاحب کرم باعث قطع مائده آسمانی شد و آنها مجبور شدند برای معاش خود به زحمت طاقت فرسا تن دردهند.

 

ظن ناروا به اولیاء الهی بردن و به خداوند بدگمانی کردن آدمی را از عنایات حق محروم می سازد. حرص و آز و طمع چشم حق بین انسان را می پوشاند.

                 منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: شرح مثتوی، مثنوی معنوی، مثنوی معنوی مولوی، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولوی، اشعار مولانا، قوم بنی اسرائیل، حضرت موسی (ع)، مائده آسمانی، مهمانی حق، مجلس بزرگان، کفران نعمت، حرص و آز، ناسپاسی،
دنبالک ها: جمال حق،

تاریخ : دوشنبه 13 شهریور 1391 | 05:32 ب.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

هرچه بر تو آید از ظلمات و غم          آن ز بی باکی و گستاخیست هم

 

این قانون فراگیر به ما می گوید اندوه و غم در زندگی آدمیان و غلبة تیرگی بر روشنائی ناشی از گستاخی وبی توجهی و عدم رعایت حقوق دیگر انسان هاست که به صورت مصائب و مشکلات برای ما پدیدار می شود. جلال الدین برای روشن شدن مطلب چنین می گوید:

 

هر که بی باکی کند در راه دوست          ره زن مردان شد و نامرد اوست

از ادب پرنور گشتت این فلک          و ز ادب معصوم و پاک آمد ملک

 

بی باکی و گستاخی روا داشتن در مسیر حق و ناسپاسی کردن، در حقیقت راه دیگران را بستن است و این از مصادیق ناجوانمردی تلقی می شود.

مولوی می گوید:

 

نورانیت این عالم برای آن است که عوامل گردش فلک رعایت ادب می کنند و از مسیر عهد و قانون خارج نمی شوند وبه همین دلیل هم هست که ملائک از آلودگی و گناه پاکیزه هستند و پاکی آنان از مقام ادب آنان ظاهر می شود.

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، جلال الدین محمد بلخی، ملائکه، آلودگی به گناه، ناسپاسی، ادب، قانون زندگی، بی باکی، ناجوانمردی، مصائب و مشکلات، روشنایی، اشعار مولوی، شرح مثنوی،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات