تاریخ : یکشنبه 16 مهر 1391 | 01:40 ب.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

ما چو نائیم و نوا در ما ز توست          ما چو کوهیم و صدا در ما ز توست

مولانا در این بیت انسان را به نی تشبیه کرده است و می گوید: انسانها چون نی در میان لبهای خداوند قرار گرفته اند و اوست که در کالبد نی مانند ما می دمد و نوایی که از ما برمی خیزد در حقیقت از ناحیه آن دمنده که خداوند است صادر می شود. نی به خودیِ خود ناله و نوایی ندارد و تنها هنگامی که در کنار لبهای نوازنده ای قرار می گیرد و نی زنی در آن می دمد ناله و فغان سر می دهد و این نوای برخاسته از نی در اصل متعلق به نوازنده است نه نی.

در مثالی دیگر، انسانها به کوه تشبیه شده اند. بازتاب صدا در کوه ناشی از فریاد فریادکننده ای است که صدای او توسط کوه منعکس می شود. کوه بدون وجود دمندۀ صدا قادر به تولید صدا نخواهد بود. جلال الدین در مثال دیگری می گوید:

ما چو جنگیم و تو زخمه می زنی          زاری از ما نه، تو زاری می کنی

انسان چونان چنگی است که به خودی خود نوایی ندارد. زاری های چنگ از آنجا به وجود می آید که نوازنده ای بر آن زخمه وارد کند.

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، نی، انسان، چنگ، حقیقت، نوا، آنتی ویروس نود 32، آنتی ویروس ESET NOD32 Antivirus 5،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات