تاریخ : دوشنبه 22 آبان 1391 | 12:03 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

با لب دمساز خود گر جفتمی          همچو نی من گفتنی ها گفتمی

جلال الدین در این بیت می گوید: انسانها چنانچه همراز خود را بیابند و با همنشین خود دمساز شوند، سخن های فراوانی برای گفتن و رازهای بسیاری برای گشودن دارند. این یک اصل کلی است که هر کس با همساز خود درآمیزد، مشترکات خود را با او در میان می نهد. صاحبان اسرار الهی نیز چنیند. اولیاء الهی اگر با جان های آماده جفت شوند، پرده از رازهای درون می گشایند و از غوغای جانِ خود حکایت ها می کنند؛ همچون نی که پس از جفت شدن با لب یار، نواها می نوازد.

قاعده این است که انسان با کسانی رفاقت و دوستی می کند که زبان حالشان را بداند و اشتراکاتی با آنان داشته باشد.

حکیمی در مسیری می رفت. مشاهده کرد کبک و زاغی در کنار هم ایستاده اند. تعجب کرد که چگونه مرغی کم تحرّک با پرنده ای تیز پرواز مأنوس شده است. به آن دو نزدیک شد. دید هر دو از یک پا لنگ هستند!

منبع: جمال حق

 




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، رفاقت و دوستی، لب یار، رازهای درون، پرواز، اولیاء الهی، همراز، همساز، غوغای جان، آنتی ویروس نود 32، nod32،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic