تاریخ : سه شنبه 19 آذر 1392 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی
تاریخ : یکشنبه 5 آذر 1391 | 01:35 ب.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

«سخنان امام حسین (ع)»

« قسمت اول »

« نصایح امام حسین(ع) »

امام حسین(ع):

آنچه را طاقت نداری، به عهده مگیر؛ به آنچه نخواهی رسید، مپرداز؛ به آنچه قادر نیستی، وعده مده؛ جز به اندازه ای كه سود می بری، هزینه مكن؛ پاداش، جز به اندازة كاركرد خویش، مخواه؛ جز به فرمانبرداری از خدای سبحان كه بدست آورده ای، شادمان مشو و جز آنچه كه خود را برای آن شایسته می بینی، دریافت مكن.

ص844

« موارد صبر»

امام حسین(ع):

در  مواردی  كه حق، تو را ملزم  می سازد؛  بر آنچه نمی پسندی، شكیبا باش و در مواردی كه هوای نفس، تو را فرا می خواند؛ از آنچه (به ناحق است) و دوست می داری، خود را نگهدار.

ص847

« نماز و تلاوت قرآن »

امام حسین(ع):

من به راستی نماز و تلاوت قرآن و نیایش فراوان و استغفار را دوست می دارم.

ص441

« بی نیازی »

امام حسین(ع):

بی نیازی آن است كه آرزوهایت كم باشد و به اندازة كفاف خشنود باشی.

امام حسین(ع):

عزت آدمی در بی نیازی او از مردم است.

« زشت ترین چیزها »

امام حسین(ع):

زشت ترین چیزها در پیران، هرزگی و بی عاری؛ در قدرتمندان، درنده خویی؛ در شریفان و نجیب زادگان، دروغگویی؛ در ثروتمندان، بخل و تنگ نظری؛ و در عالمان، حرص است.

« کمال خرد »

امام حسین(ع):

كمال خرد پیروی حق است.

امام حسین(ع):

عقل، جز از راه پیروی حق، به كمال نمی رسد.

ص815

 

« دادرسی مومن »

امام حسین(ع):

هر كس در راه تامین نیاز برادر مومن خود تلاش كند، گویی كه نه هزار سال، خدا را پرستش نموده، در حالی كه روز را، روزه داشته و شب را، به بیداری سپری كرده است.

ص832

« نتیجة گناه »

امام حسین(ع):

كسی كه از راه نافرمانی خدا، درصدد بدست آوردن چیزی برآید؛ آنچه را امید دارد، زودتر از دست می دهد و آنچه را بیم دارد، زودتر به او می رسد.

ص850

 

« نشانه های عاقل »

امام حسین(ع):

عاقل، با كسی كه می ترسد او را دروغگو پندارد، هم سخن نمی شود؛ از كسی كه می ترسد او را رد كند، درخواستی نمی كند؛ به كسی كه می ترسد او را بفریبد، تكیه نمی نماید و به كسی كه به امید او اطمینان نیست، امید نمی بندد.

ص815

« صفتهای زیبا »

امام حسین(ع):

دانش ، نقطة باور معرفت است؛ تجربه های طولانی، فزونی عقل است؛ شرافت، همان پارسایی است؛ قانع بودن، آسایش تن است؛ هر كه تو را دوست دارد، از پلیدی و ناپاكی بازت می دارد؛ هر كه تو را دشمن دارد، بر كژی و نابكاری وادارت می سازد.

ص816

« دانا كیست؟ »

امام حسین(ع):

اگر همة گفتار دانا، نیكو و به حق بود، از خود پسندی، در آستانة دیوانگی قرار می گرفت؛ همانا دانا، كسی است كه حق گویی او، فراوان باشد.

ص816

« توبه »

امام حسین(ع):

خداوند توبه پذیر و بخشایشگر است، اوست كه توبة هر هوسران گمراهی راعهده دار پذیرش است.

ص942

« صدقة راستین »

امام حسین(ع):

به راستی صدقة پاكیزه، صدقة كسی است كه در راه به دست آوردن آنچه صدقه می دهد، بر پیشانی او عرق نشسته و چهرة او، غبار گرفته است.

ص744

« مومن، صدیق شهید است »

امام حسین(ع):

هیچ یك از شیعیان ما نیستند مگر آنكه صدیق شهیدند.

عرض كردم: فدایت شوم! این چگونه خواهد بود، در حالی كه عموم آنان، در بستر می میرند؟

فرمود: «آیا این آیة كتاب خدا را در سورة حدید، نمی خوانی كه: «و آنان كه به خدا و رسولان او ایمان آوردند، همانا نزد پروردگارشان صدیقان و شهیدانند.»

« كشتة اشكها »

امام حسین(ع):

من كشته اشكهایم؛ با سختی و اندوه، كشته می شوم و بر خدا شایسته است كه هیچ اندوهگینی نزد من نیاید، مگر آنكه اندوهش را بزداید و او را شادمان، به اهل خود برگرداند.

ص730

« تكلیف در حد توان »

امام حسین(ع):

خداوند، تاب و توان كسی را نستاند، مگر اینكه بار طاعتی از او بیفكند و نیز توانایی كسی را نگیرد، جز اینكه بار تكلیفی از او بردارد.

ص611

« هوای نفس »

امام حسین(ع):

از این هواهای نفسانی كه مجموعة آنها، گمراهی و سرانجام آنها آتش است، بپرهیزید.

ص848

« بدی كردن، پوزش خواستن »

امام حسین(ع):

كاری مكن كه از آن، پوزش بخواهی؛ زیرا مومن، نه بد می كند و نه، عذر می طلبد و منافق، هر روز بد می كند و عذر می خواهد.

ص848

« نیكی باید، به خوب و بد »

شخصی پیش امام حسین(ع) اظهار داشت: اگر نیكی به نا اهل برسد، تباه می شود،

امام حسین(ع) فرمود: «چنین نیست، بلكه نیكوكاری، همچون رگبار باران است كه باید به نیك و بد برسد.»

ص847

« معنای بردباری »

امام حسین(ع):

فرو بردن خشم و بر خود مسلط بودن از نشانه های حلم است.

ص847

« آثار صله رحم »

امام حسین(ع):

هر كه دوست دارد، اجل او تاخیر افتد و عمری دراز یابد و روزیش فزونی گیرد، باید صلة رحم انجام دهد.

ص846

« پذیرش دعوت مومن »

امام حسین(ع) شخصی را دید كه به یك مهمانی دعوت شد؛  در  پاسخ  دعوت  كننده  گفت:  معذرت می خواهم (نمی آیم)؛ حضرت به او فرمود: «برخیز، دعوت او را بپذیر كه در دعوت به مهمانی، عذرخواهی وجود ندارد؛ اگر روزه نداری، بخور و اگر روزه داری، مباركباد گو و در حقش دعا كن.»

ص846

« مدارا، كلید حل مشكلات »

امام حسین(ع):

هر كه از تدبیر بازماند و از چاره ها ناتوان گردد، مدارا، كلید گره گشای مشكلات اوست.

ص846

« شكر»

امام حسین(ع):

شكرگزاری تو، برای نعمت پیشین، نعمت تازه را سبب می شود.

ص845

«  یاری، در جوانمردی »

امام حسین(ع):

آن كس كه بخشش تو را بپذیرد، تو را در جوانمردی، كمك كرده است.

ص838

« بخشش به سائل »

روزی سائلی  طلب  حاجت  می نمود، امام حسین(ع) فرمود: « آیا می دانید، چه می گوید؟»

عرض كردند: نه.

فرمود: « می گوید: من پیام رسانِ  (نیازمندی آخرت) شما هستم؛  اگر چیزی به من دادید، آن را می گیرم و به آنجا می رسانم وگر نه، به آنجا می رسم، در حالی كه دستم خالیست.»

ص837

« موارد حاجت خواستن »

امام حسین(ع):

سوال كردن (و حاجت خواستن)  شایسته نیست، جز در بدهی سنگین، یا فقر كمرشكن، یا ضمانتی رسوا خیز.

ص836

« گریه از خشیت الهی »

امام حسین(ع):

گریستن از خشیت خدا، رهایی از آتش دوزخ است.

گریة دیده ها و خشیت دلها، رحمتی از خداست.

ص832

« آداب حاجت خواستن »

امام حسین(ع):

جز به یكی از سه كس، حاجت مبر: شخص دیندار، یا جوانمرد، یا دارای شرافت خانوادگی؛ اما دیندار، دین خود را با برآوردن حاجتت، حفظ می كند؛ اما جوانمرد، از مردانگی خود شرم می برد كه پاسخت ندهد و اما با شرافت، می فهمد كه تو با رو انداختن به او، از آبروی خود گذشتی؛ از این رو درحفظ آبرویت، كه نكند بدون برآورده شدن حاجتت برگردی، می كوشد.

ص834

« خوف از خدا »

امام حسین(ع):

در روز قیامت، جز آنكس كه در دنیا خوف خدا داشته، كسی ایمن نیست.

ص831

« سلام قبل از كلام »

مردی با امام حسین(ع)، آغاز سخن كرد كه خدا عافیتت بخشد؛ حالت چطور است؟ فرمود: « خدا آفیتت دهد، سلام كردن بر سخن گفتن، مقدم است؛ سپس فرمود: تا كسی سلام نداده، به او اجازة سخن ندهید.»

ص824

« بخل چیست؟ »

امام حسین(ع):

بخیل، كسی است كه از سلام كردن، بخل ورزد.

ص824

منبع: کتاب فرهنگ جامع سخنان امام حسین (ع)

تدوین: گروه حدیث پژوهشكدة باقرالعلوم

زیر نظر سازمان تبلیغات اسلامی




طبقه بندی: سخنان امام حسین (ع)، معرفتی و دینی،
برچسب ها: امام حسین (ع)، سخنان امام حسین (ع)، فرهنگ جامع سخنان امام حسین (ع)، نصایح امام حسین (ع)، کلامی از امام حسین (ع)، پندهایی از امام حسین (ع)، بخل، سلام کردن، سخن گفتن، بخیل، روز قیامت، خوف خدا، جوانمرد، دیندار، شرافت خانوادگی، مردانگی، شرم، از خود گذشتگی، حفظ ابرو، آداب حاجت خواستن، گریه از خشیت الهی، رهایی از آتش دوزخ، خشیت دلها، رحمت خدا، بخشش به نیازمند، طلب حاجت کردن، یاری نمودن نیازمند، شکر نعمت، شکرگذاری، فزونی نعمت، مدارا، کلید حل مشکلات، پذیرش دعوت مومن، مهمانی، عذرخواهی، روزه داری، صله رحم، آثار صله رحم، بردباری، فرو خوردن خشم، نشانه های حلم، حلم و بردباری، نیکوکاری، خوب و بد، نیک و بد، هوای نفس، آتش دوزخ، گمراهی، پوزش خواستن، منافق، وظیفه و تکلیف، کشته اشک، سختی و اندوه، ایمان، صدیق، شهید، صدقه، شیعه، توبه، هوسران، دانا، صفتهای زیبا، فزونی عقل، قناعت، آسایش تن، پلیدی و ناپاکی، معرفت، دروغگو، عاقل، دانش، امید، نشانه های عاقل، نتیجه گناه، آثار گناه، پرستش خدا، روزه، شب زنده داری، کمال خرد، پیروی حق، درنده خویی، دروغگویی، حرص، هرزگی، بخل و تنگ نظری، بی نیازی، آرزو، عفت، بی عاری، استغفار، تلاوت قرآن، نماز، نیایش، صبر و شکیبایی،

تاریخ : یکشنبه 16 مهر 1391 | 10:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

مرغ پر نارسته چون پرّان شود          لقمۀ هر گربۀ درّان شود

چنانچه پرنده ای که هنوز پر در نیاورده است بخواهد از حد خود خارج شود و به تقلید از بزرگان به پرواز درآید، ناگزیر طعمۀ گربه ای خواهد شد که در کمین آن نشسته است. چنانچه در جامعه افرادی که هنوز به مرتبۀ پختگی و خودسازی و دفع هواهای نفسانی دست نیافته اند به مسئولیت های سنگین گمارده شوند و سرنوشت انسانها در دایره تصمیمات آنها قرار گیرد، هم خود را تباه می کنند و هم جامعه را به سوی تباهی و سقوط می برند. در وادی سلوک و عرفان نیز  کسانی که به مرتبۀ بلند کمال انسانی نرسیده اند صلاحیت پیشوایی ندارند.

انسانی که به مرحلۀ رشد و کمال معنوی و اخلاقی دست پیدا کند و از کید نفس برهد همچون پرندۀ رشد یافته ای است که می تواند بدون یاری گرفتن از دیگران و بدون راهنمای نیک و بد به پرواز درآید.

چون برآرد پر بپرّد او به خود          بی تکلف بی صفیر نیک و بد

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، پرواز، جامعه، تقلید، عرفان، سلوک، کمال انسانی، نفس، انسان، رشد و کمال، هوای نفس، خودسازی، آنتی ویروس نود 32، آنتی ویروس ESET NOD32 Antivirus 5،
دنبالک ها: جمال حق،

تاریخ : شنبه 8 مهر 1391 | 01:41 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

چون به حق بیدار نبود جان ما          هست بیداری چو در بندان ما

تکیه گاه جان انسان ذات پاک خداوندی ست و انسانها همواره باید به عالم غیب و آثار آن در زندگی توجه کنند و تبعات آن را در حیات خود ببینند. اگر آدمی صرفاً به قوای خود متکی شود و به هوشیاری عقل جزئی امیدوار باشد و به بیداری حسی اکتفا نماید در زندان خودِ طبیعی زندانی می شود و به سرزمین نور و حقیقت راه نمی یابد. راه چاره آن است که انسان جان خود را به نورانیت حق روشن سازد تا در پرتو آن بتواند از زندان تاریک تن رهایی یابد. بیدار نبودن جان در حقیقت همان خواب غفلت است که اغلب آدمیان بدان گرفتارند.

جلال الدین هوشیاری و بیداری هواهای نفسانی را عین خواب می داند و آن را بدتر از خواب معرفی می کند:

هرکه بیدار است او در خواب تر          هست بیداریش از خوابش بتر

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، انسان، ذات خدا، زندگی، عالم غیب، سرزمین نور، عقل، نور حق، خواب غفلت، زندان تن، هوای نفس، آنتی ویروس ESET NOD32 Antivirus 4،
دنبالک ها: جمال حق،

تاریخ : شنبه 8 مهر 1391 | 01:28 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

چون غرض آمد هنر پوشیده شد       صد حجاب از دل به سوی دیده شد

عالم هنر و عالم جان، عالم بی غرضی و دورشدن از هواهای نفسانی و صفات شیطانی است. انسان به میزانی که در وادی خطرناک هوای نفس و غرض ورزی غوطه ور می شود به همان میزان از شکوفایی جان و هنرمندی دور می گردد. غرض ها و سوء نیت ها و پرورش صفات نفسانی موجب می شود که جوهره انسانی آدمیان سرکوب شود و میدان ظهور پیدا نکند و هنرها و توانایی های بالقوه او در میان انبوه اغراض نادرست پنهان بماند و در همانجا دفن شود.

انسان هایی که به غرض ورزی دچار می شوند نه تنها داشته های خودشان شکوفا نمی شود بلکه نمی توانند شکوفایی دیگران را نیز تحمل نمایند. غرض ها همانند گرد و غبار بر آینه جان آدمی می نشینند و کم کم حجابی ضخیم می سازند و شفافیت و نورانیت آینه را می گیرند و دیده حق بین انسان را در میان انبوهی از حجابها پوشیده نگه می دارند.

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، هنر، حجاب، هواهای نفسانی، صفات شیطانی، عالم هنر، انسان، هوای نفس، آینه جان، آنتی ویروس ESET NOD32 Antivirus 4،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic