تاریخ : چهارشنبه 10 آبان 1391 | 12:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

شکر قدرت قدرتت افزون کند          کفر نعمت از کفت بیرون کند

قدرت و توانایی های گوناگون انسان، نعمت هایی هستند که خداوند در وجود آدمی به ودیعه نهاده است. شکوفا کردن این توانایی ها و بکار گرفتن آنها در مسیر کمال و خدمت به انسانها، در حقیقت همان شکر نعمت را به جا آوردن است. این قانون به ما می آموزد: قدرت و توانایی های خود را در مسیر حق بکار بگیرید تا بر اثر استفادۀ صحیح از این توانمندی ها، قدرت شما فزونی یابد.

چنانچه انسان از استعدادهای خود در جهت مطلوب بهره بجوید، هم استعدادهایش شکوفاتر و قدرتمندتر می شود و هم باعث خلق توانایی های نو و تازه می شود. اما اگر از این استعدادها استفاده نشود، در وجود آدمی دفن می شوند و انسان بواسطۀ این غفلت، نعمت های فراوانی را از کف می دهدقرآن کریم می فرماید: لئن شکرتم لازیدنکم و لئن کفرتم انّ عذابی لشدید

شکر نعمت به معنائی که در بالا گفته شد موجبات افزایش آن را فراهم می سازد و کفر نعمت که به معنای بهره نجستن از نعمت است، ناسپاسی تلقی می شود و باعث از دست رفتن نعمت می گردد.

زآنکه بی شکری بود شوم و شنار          می برد بی شکر را در قعر نار

شنار: زشت

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، قانون زندگی، قوانین زندگی، ناسپاسی، قدرت، شکر نعمت، نعمتهای الهی، کفران نعمت، کمال انسان، مسیر کمال، مسیر حق، استعدادهای انسان، قرآن کریم، آپدیت آنتی ویروس نود32،
دنبالک ها: جمال حق،

تاریخ : چهارشنبه 15 شهریور 1391 | 07:02 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

بدگمانی کردن و حرص آوری          کفر باشد پیش خوان مهتری

 

کسی که برای مهمانی به مجلس بزرگان اهل کرم دعوت می شود چنانچه حرص و طمع بر او غالب شود و زیاده خواهی کند در حقیقت کفران نعمت کرده است و خود را از عطایا و مزایای این ضیافت محروم می دارد.

 

خداوند برای قوم حضرت موسی بدون تلاش و زحمت مائده آسمان می فرستاد و آنها می خوردند. پس از مدتی چند نفر از میان قوم موسی زیاده خواهی کردند و بهانه گرفتند که در این سفره مهمانی از سیر و عدس خبری نیست. اینان اینگونه گشتاخی نمودند و ناسپاسی کردند و این بدگمانی به صاحب کرم باعث قطع مائده آسمانی شد و آنها مجبور شدند برای معاش خود به زحمت طاقت فرسا تن دردهند.

 

ظن ناروا به اولیاء الهی بردن و به خداوند بدگمانی کردن آدمی را از عنایات حق محروم می سازد. حرص و آز و طمع چشم حق بین انسان را می پوشاند.

                 منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: شرح مثتوی، مثنوی معنوی، مثنوی معنوی مولوی، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولوی، اشعار مولانا، قوم بنی اسرائیل، حضرت موسی (ع)، مائده آسمانی، مهمانی حق، مجلس بزرگان، کفران نعمت، حرص و آز، ناسپاسی،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic