تاریخ : یکشنبه 16 مهر 1391 | 10:00 ق.ظ | نویسنده : آرمان بدیعی

مرغ پر نارسته چون پرّان شود          لقمۀ هر گربۀ درّان شود

چنانچه پرنده ای که هنوز پر در نیاورده است بخواهد از حد خود خارج شود و به تقلید از بزرگان به پرواز درآید، ناگزیر طعمۀ گربه ای خواهد شد که در کمین آن نشسته است. چنانچه در جامعه افرادی که هنوز به مرتبۀ پختگی و خودسازی و دفع هواهای نفسانی دست نیافته اند به مسئولیت های سنگین گمارده شوند و سرنوشت انسانها در دایره تصمیمات آنها قرار گیرد، هم خود را تباه می کنند و هم جامعه را به سوی تباهی و سقوط می برند. در وادی سلوک و عرفان نیز  کسانی که به مرتبۀ بلند کمال انسانی نرسیده اند صلاحیت پیشوایی ندارند.

انسانی که به مرحلۀ رشد و کمال معنوی و اخلاقی دست پیدا کند و از کید نفس برهد همچون پرندۀ رشد یافته ای است که می تواند بدون یاری گرفتن از دیگران و بدون راهنمای نیک و بد به پرواز درآید.

چون برآرد پر بپرّد او به خود          بی تکلف بی صفیر نیک و بد

منبع: جمال حق




طبقه بندی: هزار قانون زندگی،
برچسب ها: مولوی، مثنوی مولوی، مثنوی معنوی مولوی، شرح مثنوی، شرح مثنوی مولوی، شرح مثنوی معنوی مولوی، مولانا، مولانا جلال الدین محمد بلخی، اشعار مولانا، اشعار مولوی، پندهایی از مولوی، پرواز، جامعه، تقلید، عرفان، سلوک، کمال انسانی، نفس، انسان، رشد و کمال، هوای نفس، خودسازی، آنتی ویروس نود 32، آنتی ویروس ESET NOD32 Antivirus 5،
دنبالک ها: جمال حق،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات